باعرض سلام خدمت شما آیا مرگ سخته ؟آیاما به بهشت می ریم یا به جهنم ؟......و هزار سوالی که باید آدم جوابشو بدونه تا به خدا برسه !در این وبلاگ تا انجای که ممکنه از حرفهای خدا آورده ایم البته بدونه ترجمه که شما برای فهم بیشتر به کتاب خدا مراجعه کنید!یا الله http://asery.pib.ir/ en-us AftaBlog.com Blog System 1. اميد ونااميدي 1. معناي يأ س 1- فى المفردات: انتفاء الطمع 2. عوامل نااميدي 1- گرفتارى وَ إِنْ مَسَّهُ الشَّرُّ فَيوسٌ قَنُوطٌ[فصلت/49] . 2- سلب نعمت ثُمَّ نَزَعْناها مِنْهُ إِنَّهُ لَيوسٌ كفُورٌ[هود/9]. 3- گناه اللَّهُمَ‏اغْفِرْ لِي الذُّنُوبَ الَّتِي تَقْطَعُ الرَّجَاءَ[مصباح كفعمى، ص555]. 3. ريشه ها وزمينه هاي نا اميدي 1- يا خدا را نشناختيم 2- يا خودمان را كشف نكرديم 3- يا هدف را نشناختيم يأس از مردم 1- عدم اعتقاد به قدرت خدا و كرم بى‏نهايت خدا و سوءظن به خدا الظّانِّينَ بِاللّهِ ظَنَّ السَّوْءِ[فتح/6]. سوءظن به قدرت خدا، عامل ترس سوءظن به كرم خدا، عامل بخل سوءظن به علم خدا، عامل گناه سوءظن به عفو خدا، عامل يأس - يأس و قنوط به يك معنا و آن نوميدى است. ريشه يأس عدم ايمان به قدرت يا لطف خداست. 1- اولين طبقه و دسته گروهى هستند كه قابليت خود را هنوز نشناخته‏اند يا كم شناخته‏اند نمى‏دانند كه اشرف مخلوقات هستند و نبايد امور جزئى در آنها اثر گذارد. لذا ما اگر خواستيم تصادف ناگوارى و يا ضررى را وارد بر شخصى سازيم اوّلاً با حرفى يا عملى شخصيت او را به آنان بفهمانيم و بگوئيم ارزش واقعى يك نفر مثل شما چقدر است. او مهيا مى‏شود و در مقابل هر ضررى استقامت مى‏كند، زيرا قدر او را قبلاً معرفى كرديم. يكى از دانشمندان مى‏گويد: راه اثر گذاشتن در افراد معرّفى و بيان شخصيت اوست قبل از عيب جوئى. 2- دومين دسته: كسانى كه هدف را تشخيص نداده‏اند و يا ارزش هدف را نمى‏دانند. اگر شما ندانيد در زير زمين پول است و به هوا و هوس مشغول كندن شويد فورى خسته مى‏شويد يا اگر بداند 1 تومان پول است ديرتر، ولى باز هم زود خسته مى‏شويد، امّا اگر بداند يك ميليون است خستگى ديگر مفهومى ندارد. اگر شما احتمال بدهيد كه گمشده شما در اين مكان است يك دفعه كه گشتيد خسته مى‏شويد، دنبال جاهاى ديگر مى‏رويد. وقتى سيد بحرالعلوم پسر تازه دامادش را براى نماز شب بيدار مى‏كند پسر از بستر حجله‏گاه لذت برده كلمات العفو العفو را مى‏گويد، پدر به خيال مشغوليت پسر به نماز مى‏رود تا بالاخره پدر مى‏فهمد بار ديگر كه پسر به اين عمل مى‏خواهد پدر بزرگوار را براند، پدر با اصرار او را بلند كرده همراه خود به حرم حضرت امير(ع)مى‏برد و فقرائى كه در آن وقت سحر و اوّل اذان در حرم و صحن هستند به پسر نشان مى‏دهد و مى‏فرمايد اين فقرا براى تحصيل مال مختصرى در اين وقت بيدارند و شما براى سعادت اخروى خوابيد، اين است تشخيص هدف. مناجات هاى ائمه اطهارعليهم السلامبراى اين بود. 4. اقسام نااميدي 1. يأ س خوب 1استغناء عن الناس قَالَ الْبَاقِرُ(ع):عَلَيك بِالْيأْسِ مِمَّا فِي أَيدِي النَّاسِ[من‏لايحضره‏الفقيه، ج4، ص410]. قَالَ الْبَاقِرُ(ع)ادْفَعْ ذُلَّ الطَّمَعِ بِعِزِّ الْيأْسِ[تحف‏العقول، ص284]. قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ(ع):الْيأْسُ حُرٌّ وَ الرَّجَاءُ عَبْدٌ[مستدرك‏الوسائل، ج12، ص70]. 2. يأ س از مردم 1- قَالَ الصَّادِقُ(ع):إِنْ أَرَدْتَ أَنْ تَقَرَّ عَينُك وَ تَنَالَ خَيرَ الدُّنْيا وَ الآخِرَةِ فَاقْطَعِ الطَّمَعَ عَمَّا فِي أَيدِي النَّاسِ وَ عُدَّ نَفْسَك فِي الْمَوْتَى و لا تحدثن نفسك أنك فوق أحد من الناس و اخزن لسانك كما تخزن مالك[خصال صدوق، ج1، ص121]. 2- قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ عَلِي(ع):تَفَضَّلْ عَلَى مَنْ شِئْتَ فَأَنْتَ أَمِيرُهُ وَ اسْتَغْنِ عَمَّنْ شِئْتَ فَأَنْتَ نَظِيرُهُ وَ افْتَقِرْ إِلَى مَنْ شِئْتَ فَأَنْتَ أَسِيرُهُ[مصباح‏الشريعة، ص105]. اميد و نا اميدي، صفحه 2 3- قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص):من أتى ذا ميسرة فيخشع له طلب ما في يده ذهب ثلثا دينه[تفسيرالقمي، ج1، ص381]. 4- قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ عَلِي(ع):الطَّمَعُ رِقٌّ مُوبَّدٌ[نهج‏البلاغه، حكمت 180]. 5- قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ عَلِي(ع):أَكثَرُ مَصَارِعِ الْعُقُولِ تَحْتَ بُرُوقِ الْمَطَامِعِ[نهج‏البلاغه، حكمت 219]. 6- قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ عَلِي(ع):الْيأْسُ حُرٌّ (يأس از مردم آزادگى است).[غررالحكم، ص398]. 7- قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ عَلِي(ع):اليأس يريح [مريح] النفس[غررالحكم، ص398]. 8- قَالَ الصَّادِقُ(ع):إِذَا أَرَادَ أَحَدُكمْ أَنْ لَا يسْأَلَ رَبَّهُ شَيئاً إِلَّا أَعْطَاهُ فَلْييأَسْ مِنَ النَّاسِ كلِّهِمْ[كافى، ج2، ص148]. 9- قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ عَلِي(ع):تجبب [تحبب] إلى الناس بالزهد فيما أيديهم تفز بالمحبة منهم[غررالحكم، ص437]. 10- يأس از مردم نفوذ آنان را از ما برمى‏دارد: قالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ عَلِي(ع):من باع الطمع باليأس لم يستطل [لم يستطلع] عليه الناس[غررالحكم، ص398]. 11- قَالَ عَلِي بْنُ الْحُسَينِ(ع):رَأَيتُ الْخَيرَ كلَّهُ قَدِ اجْتَمَعَ فِي قَطْعِ الطَّمَعِ عَمَّا فِي أَيدِي النَّاسِ[كافى، ج2، ص320]. 12- قالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ عَلِي(ع):مَرَارَةُ الْيأْسِ خَيرٌ مِنَ الطَّلَبِ إِلَى النَّاسِ[نهج‏البلاغه، نامه 31]. 3. يأ س اجتماعي 1- ترقّى را در دست خدا دانستن: لا يكلِّفُ اللّهُ نَفْساً إِلاّ ما آتاها[طلاق/7]. مخلص شكست ندارد، پشيمانى ندارد. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص):نِيةُ الْمُومِنِ خَيرٌ مِنْ عَمَلِهِ[كافى، ج2، ص84]. اصولاً ملاك ترقّى چيست؟عَسى أَنْ تَكرَهُوا شَيئاً وَ هُوَ خَيرٌ لَكمْ وَ عَسى أَنْ تُحِبُّوا شَيئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكمْ[بقره/216]. و از همه گذشته مسئوليت مترقّى بيشتر است. قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ عَلِي(ع):مَادُّ الْقَامَةِ قَصِيرُ الْهِمَّةِ[نهج‏البلاغه، خطبه 234]. 2- عدالت رهبر: قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ عَلِي(ع)لِمُحَمَّدِ بْنِ أَبِي بكر:لَا ييأَسَ الضُّعَفَاءُ مِنْ عَدْلِك عَلَيهِمْ[نهج‏البلاغه، نامه 27]. 3- يأس از نتيجه كار: قالُوا مَعْذِرَةً إِلى رَبِّكمْ[اعراف/164]. 4- يأس از آينده بشريت: كه ما طرح حكومت داريم با رهبر معصوم و قانون خدا و كارنامه معين و سيستم و معيار شناخته شده حكومت امام زمان(عج) 5. يأ س از رحمت خدا 1- قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص):إِنَّ رَجُلًا قَالَ يوْماً وَ اللَّهِ لَا يغْفِرُ اللَّهُ لِفُلَانٍ فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْ ذَا الَّذِي تَأَلَّى عَلَي أَنْ لَا أَغْفِرَ لِفُلَانٍ فَإِنِّي قَدْ غَفَرْتُ لِفُلَانٍ وَ أَحْبَطْتُ عَمَلَ الثَّانِي بِقَوْلِهِ لَا يغْفِرُ اللَّهُ لِفُلَانٍ[أمالى طوسى، ص58]. 6- قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ عَلِي(ع):لا توسن مذنبا فكم عاكف على ذنبه ختم له بالمغفرة و كم مقبل على عمل هو مفسد له ختم له في آخر عمره بالنار[غررالحكم، ص267]. 7-حَتّى إِذَا اسْتَيأَسَ الرُّسُلُ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كذِبُوا جاءَهُمْ نَصْرُنا[يوسف/110]. 8-وَ مَنْ يقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلاَّ الضّالُّونَ[حجر/56]. 9-وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ كانَ يوساً[اسراء/83]. 10-وَ إِنْ مَسَّهُ الشَّرُّ فَيوسٌ قَنُوطٌ[فصلت/49]. 11-بَلْ ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ ينْقَلِبَ الرَّسُولُ وَ الْمُومِنُونَ إِلى أَهْلِيهِمْ أَبَداً[فتح/12]. 12-لا تَيأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللّهِ إِنَّهُ لا ييأَسُ مِنْ رَوْحِ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْكافِرُونَ[يوسف/87]. 13-لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللّهِ إِنَّ اللّهَ يغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً[زمر/53]. 14-وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيئَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيدِيهِمْ إِذا هُمْ يقْنَطُونَ[روم/36]. 15-وَ هُوَ الَّذِي ينَزِّلُ الْغَيثَ مِنْ بَعْدِ ما قَنَطُوا وَ ينْشُرُ رَحْمَتَهُ[شورى/28]. 16- قَالَ عَلِي بْنُ الْحُسَينِ(ع):فَأَمَّا أَنْتَ يا إِلَهِي فَأَهْلٌ أَنْ لَا يغْتَرَّ بِك الصِّدِّيقُونَ، وَ لَا ييأَسَ مِنْك الْمُجْرِمُونَ[صحيفه سجاديه، دعاى 39]. قَالَ عَلِي بْنُ الْحُسَينِ(ع):لَا ييأَسُ مِنْ عَطَائِك الْمُتَعَرِّضُونَ[صحيفه سجاديه، دعاى 46]. قَالَ عَلِي بْنُ الْحُسَينِ(ع):اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ لَا تَجْعَلْنِي نَاسِياً لِذِكرِك فِيمَا أَوْلَيتَنِي، وَ لَا غَافِلًا لِإِحْسَانِك فِيمَا أَبْلَيتَنِي، وَ لَا آيساً مِنْ إِجَابَتِك لِي[صحيفه سجاديه، دعاى 21]. قَالَ عَلِي بْنُ الْحُسَينِ(ع):لَا أَنْ يكونَ يأْسُهُ قُنُوطاً ، أَوْ أَنْ يكونَ طَمَعُهُ اغْتِرَاراً، بَلْ لِقِلَّةِ حَسَنَاتِهِ بَينَ سَيئَاتِهِ، وَ ضَعْفِ حُجَجِهِ فِي جَمِيعِ تَبِعَاتِهِ[صحيفه سجاديه، دعاى 39]. قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ عَلِي(ع):عَجِبْتُ لِمَنْ يقْنَطُ وَ مَعَهُ الِاسْتِغْفَارُ[نهج‏البلاغه، حكمت 87]. 5. آثار نااميدي 1.قتل قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ(ع):قتل القنوط صاحبه[غررالحكم، 83]. 2. بدگماني - قَالَ الرِّضَا(ع):أَحْسِنِ الظَّنَّ بِاللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يقُولُ أَنَا عِنْدَ ظَنِّ عَبْدِي الْمُومِنِ بِي إِنْ خَيراً فَخَيراً وَ إِنْ شَرّاً فَشَرّاً[كافى، ج2، ص72]. 6. درمان نااميدي 1. اعتقاد به جهان بيني توحيدي 1- جهان‏بينى توحيدى سراسر اميد است، زيرا: زيرنظرم:إِنَّنِي مَعَكما أَسْمَعُ وَ أَرى[طه/46]. باقى هستم عمل و تلاشم ضبط مى‏شود كار خيرم چند برابر پاداش دارد. گناهم يك گناه محسوب مى‏شود. خدايم بخشنده است. - و جهان‏بينى شرك سراسر نااميدى و تاريكى است، زيرا: كارم محو است خودم به سوى نابودى پيش مي روم آينده تاريك در انتظارم است جهان بى‏هدف تصور مي شود و هستى بى‏صاحب قلمداد مي شود 2. استمداد از خدا 1. رسول خدا در نماز - قال ابن عباس كان النبي(ص):ليلة بدر قائما يصلي و يبكي و يستعبر (اشكش جارى بود) و يخشع و يخضع كاستطعام المسكين و يقول:"اللهم أنجز لي ما وعدتني و يخر ساجدا و يخشع في سجوده و يكثر التضرع"[كنزالفوائد، ج1، ص295]. 2. دعاي رسول خدا دربدر رسول الله(ص)وقتى كثرت كفار و كمى جمعيت مسلمين را ديد به طرف قبله ايستاد و عرض كرد:اللهم أنجز لي ما وعدتني اللهم إن تهلك هذه العصابة لا تعبد في الأرض[بحارالأنوار، ج19، ص220]. و آنقدر به خدا التماس كرد كه آيهإِذْ تَسْتَغِيثُونَ رَبَّكمْ فَاسْتَجابَ لَكمْ أَنِّي مُمِدُّكمْ بِأَلْفٍ مِنَ الْمَلائِكةِ مُرْدِفِينَ[انفال/9]. نازل شد. 3. دعاي رسول خدا در احزاب - رسول خدا(ص)در احزاب:اللهم إنك أخذت مني عبيدة بن الحرث يوم بدر و حمزة بن عبد المطلب يوم أحد و هذا أخي علي بن أبي طالب رب لا تذرني فردا و أنت خير الوارثين[كنزالفوائد، ج1، ص296]. 4. رسول خدا در محاصره رسول خدا(ص)در محاصره دشمن از هر طرف در احزاب:يا صَرِيخَ الْمَكرُوبِينَ وَ يا مُجِيبَ دَعْوَةِ الْمُضْطَرِّينَ وَ يا مُغِيثَ الْمَهْمُومِينَ اكشِفْ هَمِّي وَ كرْبِي وَ غَمِّي فَقَدْ تَرَى حَالِي وَ حَالَ أَصْحَابِي[كافى، ج4، ص560]. 5. دعاي رسول خدا در احد رسول خدا(ص)در جنگ احد:اللهم لا قوة لنا إلا بك اللهم لا يعبدك بهذه البلدة إلا هواء النفر[بحارالأنوار، ج20، ص21]. 3. توجه به شواهد تاريخي قرآن براى قدرت خدا نمونه‏هائى بيان مى‏كند تا ما هرگز مأيوس نشويم: 1- آتش نمى‏سوزاند 2- كارد نمى‏برد 3- زن نازا مى‏زايد 4- تار عنكبوت سپر مى‏شود 5- پرنده ابابيل با فيلهاي دشمن در مى‏افتد 6- موسى در دامن فرعون بزرگ مى‏شود 7- مكتب نرفته قرآن مى‏آورد 8- گاهى عصا آب را مى‏خشكاند 9- گاهى عصا آب در مى‏آورد 10- سه هزار فرشته به يارى مى‏فرستد 11- پيراهن چشم پدر را شفا مى‏دهد 12- 309 سال پس از خوابيدن بيدار مى‏كند 13- باغ ميوه را خاكستر مى‏كند 14- پرنده‏هاى در هم خورده شده را به حال اوّل برمى‏گرداند. 15- كودك در گهواره سخن مى‏گويد. 16- مريم بدون شوهر مى‏زايد. 17- درخت خشك به مريم خرما مى‏دهد. 18- بدون مقدّمه براى مريم مائده آسمانى مى‏آيد. 19- يوسف را از بردگى به عزّت مى‏رساند. 20- پستانها را بر موسى حرام مى‏كند. http://asery.pib.ir/196453/ http://asery.pib.ir/196453/ امتيازات اسلام، صفحه 11. امتيازات اسلام1. جهات برتري اسلام  اصل تحدى  مصونيت كتاب آسمانى  احكام فلسفه دارد و اصل حكمت در تكوين و تشريع جامعيت  سهولت1. برنامه هاي اداري كشور عدالت و مساوات هم زيستى مسالمت آميز مسئله بسيج عمومى در هزينه‏ها و جلوگيرى از مفاسد تجسم مكتب در رهبر همدردى رهبران با توده مردم اصل ضوابط و حذف روابط 2. برنامه هاي اجتماعي تقدم حق جامعه بر فرد شورى 3. برنامه هاي سياسي قداست دفاع تقارن دين و سياست اصل حمايت و نجات مستضعفان و مظلومان جهان 4. برنامه هاي فردي آزادى فرد و حقوق اصل مسؤوليت در هر فرد اصل جاذبه و دافعه (حب و بغض)  2. رمز بقاء ودوام اسلام چيست ؟ سؤال: آيا دين اسلام كه 14 قرن قبل در فرهنگ جاهلى ظاهر شده براى جامعه متمدن امروزى كافى است؟ پاسخ: بلى، زيرا: 1ـ قوانين آن بر فطرت بشري استوار است و فطرت ابدى است. 2ـ قوانين آن بر عقل استوار است. 3ـ براى نيازهاى هر زمان، همتاى پيامبر، امام معصوم معين شده است. (غدير خم و اهل بيت) 4ـ در قرآن تحريف نيست. 5ـ راه استخراج احكام و استنباط احكام و اجتهاد شيعى طبق منابع در همه زمانها و براى هر موضوعى باز است. 6ـ مشخصات كسانى كه حق اجتهاد دارند، دقيقا روشن است. قَالَ الْحَسَنُ الْعَسْكرِي(ع):فَأَمَّا مَنْ كانَ مِنَ الْفُقَهَاءِ صَائِناً لِنَفْسِهِ حَافِظاً لِدِينِهِ مُخَالِفاً عَلَى هَوَاهُ مُطِيعاً لِأَمْرِ مَوْلَاهُ  فَلِلْعَوَامِّ أَنْ يقَلِّدُوهُ[احتجاج طبرسى، ج2، ص458].بنابراين هرگاه مسئله جديدى به دليل تحولات پيش آيد، مجتهد عادل بى‏هوس مى‏تواند طبق قواعد و اصول ثابت براى نيازهاى متغير، وظيفه تعيين كند. 7ـ قرآن همه بشر را مخاطب قرارداده است: يا أَيهَا النَّاسُ و نفرمود:يا أيها العربامتيازات اسلام، صفحه 2بگذريم كه در وقايع تاريخى مخصوص به زمان و مكان، قرآن نيز اصول ثابتى براى همه زمانها دارد. مثلا دليل شكست احد را مى‏فرمايد: (فشلتم، تنازعتم و عصيتم) اين سه اصل براى همه عصرها و مكانها وجود دارد. 3. پاسخ به چند شبهه دينيسؤال: بعضى گويند: متون دين ساكت و خالى از معانى است و قهرا هر شناختى از دين شخصى است. آيا اين حرف صحيح است؟پاسخ: اين سؤال نيز درست نيست زيرا قرآن تبيان لكل شى‏ء است. تِبْياناً لِكلِّ شَيءٍ[نحل/89]. تِلْك حُدُودُ اللّهِ يبَينُها[بقره/230]. قَدْ تَبَينَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَي[بقره/256].قرآنى كه بارها خود را تبيان، بيان، مبين، نور و... مى‏داند، نمى‏توان گفت كتاب ساكتى است و در اختيار هر سليقه‏اى است. البته ما اين را مى‏پذيريم كه راه‏ها متعدد است ولى صراط مستقيم يكى بيشتر نيست. مثلا؛ اقامه نماز روشن است لكن سالم ايستاده، اعرج نشسته، بعضى بيماران خوابيده نماز مى‏خوانند. پيروان اديان ديگر اگر نسبت به اسلام جاهل باشند و به آيين آسمانى خود پاى‏بند باشند و با اسلام سر لجاجت و درگيرى نداشته باشند، مى‏توانند نزد خدا معذور باشند. سؤال: اگر اسلام و ايمان و معرفت فطرى است، چرا به آن بى‏توجهند؟ پاسخ: 1ـ معناى فطرت توجه دائمى نيست. انسان با اين كه مال و جان و اولاد خود را به طور فطرى دوست دارد، گاهى همه را فراموش مى‏كند.نَسُوا اللّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ[حشر/19].2ـ اسباب مادى انسان را غافل مى‏كند:فَإِذا رَكبُوا فِي الْفُلْك دَعَوُا اللّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمّا نَجّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذا هُمْ يشْرِكونَ[عنكبوت/65]. 3ـوَ لأَُضِلَّنَّهُمْ وَ لأَُمَنِّينَّهُمْ وَ لآَمُرَنَّهُمْ فَلَيبَتِّكنَّ آذانَ الأَْنْعامِ وَ لآَمُرَنَّهُمْ فَلَيغَيرُنَّ خَلْقَ اللّهِ[نساء/119]. سؤال: چه اشكالى دارد كه همه اديان بر حق باشند (پلوراليسم دينى)؟ پاسخ: عقل حكم مى‏كند از جامع‏ترين و كامل‏ترين و منطقى‏ترين و فطرى‏ترين دين  پيروى كنيم. قرآن نيز مى‏گويد:الَّذِينَ يسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ[زمر/18]. آيا مى‏توان دينى را كه در كتاب تحريف شده آسمانى‏اش به انبياء تهمت زده[انجيل يوحنا، ج1، ص112]. و در آن افسانه‏هاى بى‏پايه مثل كشتى گرفتن حضرت يعقوب با خدا و غلبه او بر خدا[سفر پيدايش، ص43]. و سكوت در برابر حاكمان ظالم به بهانه آن كه آنها حاكم و سايه خدا در زمينند[انجيل متى، باب 38، جمله5].و مسايلى از قبيل تثليث و جسمانى بودن خدا و تناقضات متعدد در متن كتاب مقدس[انيس الاعلام، ج2، ص125]. آمده است، آيا مى‏توان اين دين را در كنار دين اسلام گذاشت؟ در قرآن آياتى، پلوراليسم و تكثرگرايى را رد مى‏كند؟وَ مَنْ يبْتَغِ غَيرَ الإِْسْلامِ دِيناً فَلَنْ يقْبَلَ مِنْهُ وَ هُوَ فِي الآْخِرَةِ مِنَ الْخاسِرِينَ[آل عمران/85]. 4. چرا برخي كشورهاي اسلامي عقب مانده اند وكشورهاي غير ديني پيشرفت كرده اند ؟ 1. جواب نقضي 1ـ دينى كه بيشترين سفارش را بر تحصيل، تعقل، كار و تعاون كرده است هرگز مايه عقب‏ماندگى نيست بلكه سبب رشد و پيشرفت است. نگاهى به سابقه تمدن مسلمين داشته باشيد. 2ـ بسيارى از كشورهاى غيراسلامى و غيردينى و سكولار نيز به دليل سلطه استعمار در فقر مطلق يا نسبى هستند. 3ـ در بسيارى از كشورهاى پيشرفته نيز عدالت و رفاه همگانى تحقق نيافته و عده زيادى در فقر و بدبختى هستند. 4ـ بسيارى از دانشمندان غربى و پديد آورندگان تمدن جديد، دين‏گرا هستند. پس دليل عقب‏ماندگى و دين‏گريزى چيست؟اما در جهان غرب دين سه مشكل دارد: نه جامع است، نه منطقى است، نه مصونيت از تحريف دارد. 2. جواب حلّياما در كشورهاى اسلامى عوامل ضعف و عقب‏گرد و ركود صنعتى و سياسى به خاطر آن است كه: 1ـ معناى غلط از مفاهيم مقدس مثلا؛ صبر و زهد و قناعت و توكل و دعا به گونه‏اى ديگر معنا شد. 2ـ تسلط نظامهاى سياسى فاسد و استبدادى 3ـ هجوم بيگانگان و استعمارگران بر كشورهاي اسلامي 4ـ تفرقه و جنگهاى داخلى از طرف دشمنان بر ممالك اسلاميو در يك كلمه به جاى اسلام ناب، اسلام همراه با خرافات، به جاى رهبرى صحيح، رهبرى فاسد و به جاى وحدت و كار، تنبلى و تفرقه. 5. چه كنيم تا از عقب ماندگي نجات پيدا كنيم؟ 1ـ بالابردن سطح شناخت و بينش‏هاى دينى در همه ابعاد. 2ـ تقويت روح ايمان، تقوى.امتيازات اسلام، صفحه 3 3ـ همدلى و تعاون. 4ـ از ميان برداشتن نظامهاى فاسد. 5ـ اعتماد به نفس و دورى از خودباختگى. 6ـ دورى از خرافات. 6. عوامل بي تفاوتي نسبت به دين 1. عوامل بيروني تبليغات سوء دشمن و القاى شبهه. 2. عوامل دروني 1. جامعه 1. درگيري هاي سياسيدرگيرى گروه‏ها و جناح‏هاى سياسى براى كسب قدرت كه نتيجه آنها يأس و نا اميدى جوانان براى رسيدن به خواسته‏هاى مشروع است.  2. اجتماعي ضعف برخى مديران و عمل نكردن بعضى از مبلغان.روش‏هاى نادرست آموزش دين در كودكى و نوجوانى. 2. خانواده ضعف و سستى بنيان‏هاى دينى در خانواده.  3. فرد هواهاى نفسانى. http://asery.pib.ir/195100/ http://asery.pib.ir/195100/ 1.شناسنامه  ۱   .نام هانام :علي  لقب :رضا  كنيه :ابوالحسن  نام پدر : موسي  نام مادر: تكتم ، نجمه ، ام اللبنين ،اوري ،سكن نام فرزند : محمد امامت:10سال  نام خليفه جابر: هارون الرشيد ،5 سال امين پسر زبيده ، 5 سال مأمون نام قاتل : مأمون[لعنةالله عليه] 2.زمان ها  زمان ولادت :11 ذي القعده  148 زمان شهادت : 29 صفر 203 مدت امامت : 20 سال مدّت عمر : 55 سال زمان هجرت به مرو :200هجري3.مكان ها محل تولد : مدينه   محل شهادت : مرو (توس) محل دفن : روستاي سناباد (توس  )4.خلاصه زندگي ولادت - شهادت جمعه 11 ذيقعده 148 هجرى در سن 35 سالگى (183) بعد از شهادت پدر عهده‏دار مقام امامت شدند. و در آخر صفر 320 در سن 55 سالگى به شهادت رسيدند. 20 سال امامت مردم را به عهده داشتند. 10 سال با هارون،سنگ دل‏ترين خليفه عباسى، 5 سال با امين و 5 سال با مأمون در سال 200 (25 ذيقعده) از مدينه حركت كرده و در مكه فرزندش جواد را به مدينه مراجعت داد و همراه مأموران راهى ايران شد و مسير حركت از شهرهايى بود كه امام پيروان و علاقه‏مندان كمترى داشتند و لذا از كوفه و قم حركت داده نشدند و پس از يكسال (اول ذيقعه 201) وارد مرو شدند. هنگام پيشنهاد مأمون به ولايت عهدى فرمودند: اگر خلافت را خداوند بر تو مقرر داشته تو حق ندارى آن را به ديگرى واگذار كنى و اگر غير از اين است چيزى كه از آن تو نيست نمى‏توانى به ديگرى واگذار كنى.- قريب 30 سال از درك فيض حضور و مصاحبت امام كاظم(ع)پدر بزرگوارش برخوردار بود .از اوان جوانى به توصيه امام هفتم در مسجد النبى حضور مى‏يافت و ضمن تعليم وظايف اسلامى به مردم به سئوالات و شبهات آنان پاسخ مى‏داد.استفاده از فرصت    بعد از مرگ هارون و درگيرى امين با مأمون فرصتى بود كه حضرت براى تبليغ و نشر اعتقادات اسلامى استفاده نمودند. مخصوصاً در ايام حج و انجام مسافرتهاى متعدد از مدينه به شهرها و مكانهاى مختلف مانند بصره، كوفه وحتى ايران و ديدارهاى خصوصى و عمومى خود با مردم  .2.سيره1.عبادي عَنْ رَجَاءِ بْنِ أَبِي الضَّحَّاك عَنِ الرِّضَا (ع) فِي حَدِيثٍ أَنَّهُ صَحِبَهُ مِنَ الْمَدِينَةِ إِلَى مَرْوٍ قَالَ: فَوَ اللَّهِ مَا رَأَيتُ رَجُلًا كانَ أَتْقَى لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْهُ وَ لَاأَكثَرَ ذِكراً لَهُ فِي جَمِيعِ أَوْقَاتِهِ مِنْهُ و لا أشد خوفا لله عز و جل منه[عيون‏أخبارالرضا(ع)، ج2، ص180].عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ عَلِي عَنْ أَبِيهِ أَخِي دِعْبِلِ بْنِ عَلِي عَنِ الرِّضَا (ع) فِي حَدِيثٍ:"أَنَّهُ خَلَعَ عَلَى دِعْبِلٍ قَمِيصاً مِنْ خَزٍّ وَ قَالَ لَهُ احْتَفِظْ بِهَذَا الْقَمِيصِ فَقَدْ صَلَّيتُ فِيهِ أَلْفَ لَيلَةٍ أَلْفَ رَكعَةٍ وَ خَتَمْتُ فِيهِ الْقُرْآنَ أَلْفَ خَتْمَةٍ"[وسائل‏الشيعة، ج4، ص99].عَنْ رَجَاءِ بْنِ أَبِي الضَّحَّاك قَالَ: كانَ الرِّضَا (ع) إِذَا أَصْبَحَ صَلَّى الْغَدَاةَ فَإِذَا سَلَّمَ جَلَسَ فِي مُصَلَّاهُ يسَبِّحُ اللَّهَ وَ يحَمِّدُهُ وَ يكبِّرُهُ وَ يهَلِّلُهُ وَ يصَلِّي عَلَى النَّبِي (ص) حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ.[عيون‏أخبارالرضا(ع)، ج2، ص180].امام رضاع، صفحه 2عن إبراهيم بن العباس قال: كان الرضا (ع) يختم القرآن في كل ثلاث.[المناقب، ج4، ص360].عن يونس بن عبد الرحمن عن مولانا أبي الحسن علي بن موسى الرضا (ع) أنه كان يأمر بالدعاء للحجة صاحب الزمان (ع).[جمال‏الأسبوع، ص512].نمونه‏هايى از گفتار و رفتار امام رضا(ع)- تلاوت و تدبر در قرآن :آن حضرت در هر سه روز يك بار تمام قرآن را تلاوت مى‏كرد، و مى‏فرمود: "اگر خواسته باشم كه در كمتر از سه روز، قرآن را ختم كنم مى‏توانم، ولى هرگز هيچ آيه‏اى را نخواندم مگر اينكه در معنى آن انديشيدم، و درباره اينكه آن آيه در چه موضوع و در چه وقت نازل شده فكر كردم، از اين رو هر سه روز، همه قرآن را تلاوت مى‏كنم" .كان (ع) يختم القرآن في كل ثلاث و يقول لو أردت أن أختم في أقل من ثلاث لختمت و لكن ما مررت ب‏آية قط إلا فكرت فيها و في أيشيء أنزلت و في أي وقت فلذلك صرت أختمه في ثلاث.[المناقب، ج4، ص360]. - نماز اوّل وقت در همه حال در يكى از اين مجالس مناظرات امام رضا(ع)، "عمران صابى" كه از فحول دانشمندان بود، در مجلس حاضر شد و درحضور مأمون درباره توحيد خدا با امام رضا(ع)به بحث پرداخت، هر سؤالى كه مطرح مى‏كرد، امام با استدلال محكم جواب او را مى‏داد؛ بحث و مناظره به اوج خود رسيده بود و كاملاً داغ شده بود، در همين هنگام وقت ظهرفرا رسيد. امام رضا(ع)هماندم به ياد نماز افتاد و به مأمون فرمود:الصلاة قد حضرت[عيون‏أخبارالرضا(ع)، ج1، ص172]. "وقت نماز فرا رسيد".عمران صابى گفت:يا سيدي لا تقطع علي مسألتي فقد رق قلبي؛ اى آقاى من! دنباله بحث و بررسى و پاسخ به سؤال مرا قطع نكن (بنشين بعد از پايان بحث، براى نماز برو)، همانا دلم سوخت و فرو ريخت .امام رضا (ع) (تحت تأثير احساسات عمران صابى قرار نگرفت، و نماز اوّل وقت را فداى بحث و بررسى نكرد و) باكمال قاطعيت فرمود:نصلي و نعود ؛نماز را انجام مى‏دهيم و بازمي گرديم. امام رضا(ع)با همراهان برخاستند، و نماز را خواندند، و پس از نماز به همان مجلس بازگشته و به بحث و بررسى ادامه دادند.[عيون اخبار الرّضا، ج1، ص172].بى‏اعتنايى حضرت رضا(ع)به شيعه‏نماها جمعى از شيعيان، در آن هنگام كه امام رضا(ع)در خراسان بود، از بلاد دور، به خراسان رفته تا به محضر امام رضا(ع)برسند. اين گروه در عين آنكه شيعه بودند، به گناهانى آلوده بودند؛ آنها يك ماه در خراسان ماندند و هر روز دو بار به درخانه امام رضا(ع)مى‏آمدند، ولى دربان اجازه ورود به آنها نمى‏داد، سرانجام آنها توسط دربان به امام رضا(ع)پيام دادند: ما از راه دور آمده‏ايم، اگر شما را ملاقات نكنيم، روسياه خواهيم شد، و هنگام مراجعت به وطن، در نزد مردم شرمنده و سرافكنده مى‏گرديم، به ما اجازه ملاقات بده... .دربان پيام آنها را به امام رضا(ع)رسانيد، امام اجازه ورود به آنها داد، آنها گله كردند، امام رضا(ع)به آنها فرمود: "اينكه اجازه به شما ندادم، از اين رو است كه شما ادّعا مى‏كنيد شيعه حضرت على(ع)هستيد، ولى دروغ مى‏گوييد؛ شيعه على(ع)، حسن و حسينعليهم السلام، سلمان و ابوذر و مقداد و عمّار و... بودند، شما مدّعى هستيد كه شيعه اميرالمؤمنان على(ع)هستيد، ولى در بيشتر اعمال، با آن حضرت مخالفت مى‏نماييد...".آنها همان دم استغفار و توبه حقيقى كردند، آنگاه امام با آغوشى باز از آنها پذيرايى كرد و با آنها گرم گرفت، و به دربان فرمود: "آنها چند بار به در خانه ما آمدند؟ دربان عرض كرد: شصت بار. امام(ع)به او فرمود: اينك شصت بار نزدآنها بيا و بر آنها سلام كن، و سلام مرا به آنها ابلاغ نما." دربان دستور امام رضا(ع)را اجرا نمود.[بحارالانوار، ج68،ص158 و 159].به اين ترتيب امام رضا(ع)با به كار بردن يكى از مراحل عملى امر به معروف و نهى از منكر (روى گردانى)، آنها را ادب كرد .ماجراى جنجالى نماز طلب باران پس از ماجراى ولايت عهدى امام رضا(ع)، مدّتى باران نيامد. بعضى از حاشيه‏نشينان مأمون كه دلى ناپاك داشتند گفتند:باران نيامدن به خاطر ولايتعهدى آن حضرت است. اين مطلب به گوش مأمون رسيد، بسيار ناراحت شد و از حضرت رضا(ع)تقاضا كرد براى طلب باران دعا كند. حضرت رضا(ع)روز دوشنبه را براى دعاى استسقاء تعيين كرد، وفرمود:" شب، رسول خدا(ص)را در عالم خواب ديدم همراه اميرمؤمنان على(ع)نزد من آمده و فرمود: پسرم! تا روز دوشنبه صبر كن، سپس در آن روز از درگاه خدا طلب باران كن، خداوند باران مى‏فرستد و مردم به عظمت مقام تو درپيشگاه خدا پى مى‏برند" .روز دوشنبه فرا رسيد، آن حضرت به صحرا رفت مردم از خانه‏ها بيرون آمدند، امام رضا(ع)بر بالاى منبر رفت و پس از حمد و ثنا گفت: "خدايا! تو حقّ ما خاندان رسالت را بزرگ نمودى، مردم طبق فرمان تو، به ما متوسّل شده‏اند و اميد به فضل، رحمت، احسان و نعمت تو دارند، باران سودمند و گسترده فراوان و بى‏ضرر بر آنها بفرست، ولى اين باران راپس از بازگشت مردم به خانه‏هاى خود نازل كن".  روايت كننده مى‏گويد: سوگند به خدا همان لحظه، حركت ابرها در هوا شروع شد، و رعد و برق پديد آمد، و مردم به جنب و جوش افتادند كه تا باران نيامده به خانه‏هاى خود برگردند. امام رضا(ع)به آنها فرمود:" آرام باشيد، اين ابر مال شما نيست، بلكه براى فلان منطقه است". آن ابر رفت و ابر ديگر با رعد و برق آمد، مردم خواستند حركت كنند، امام(ع)فرمود:" اين ابر نيز مربوط به فلان منطقه است". به همين ترتيب ده بار ابر آمد و از فضاى آنجا عبور كرد، و امام(ع)در هر بار به مردم مى‏فرمود: "اين ابر براى شما نيست."  هنگامى كه يازدهمين ابر آمد، امام(ع)به مردم فرمود:" اين ابر را خداوند براى شما فرستاده است؛ در برابر فضل و كرم خدا شكر كنيد و به سوى خانه‏ها و قرارگاههايتان بازگرديد كه تا به خانه‏ها نرسيده‏ايد باران نمى‏بارد، سپس آنگونه كه شايسته كرم خدا است باران مى‏بارد". آنگاه امام(ع)از فراز منبر پايين آمد و مردم به خانه‏هاى خود رفتند. در همان وقت باران شديد باريد به طورى كه حوض‏ها و گودالها و نهرها پر از آب گرديد، مردم با احساسات پاك مى‏گفتند: كرامتهاى خدا بر فرزند رسول خدا(ص)مبارك باد .امام رضاع، صفحه 3سپس امام رضا(ع)نزد جمعيت آمد و آنها را موعظه كرد، و به سپاسگزارى از درگاه خدا در برابر نعمتهايش فراخواند...[عيون اخبار الرضا (ع)، ج2، ص168-172]   .2.اخلاقي1 .فردي عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْعَبَّاسِ‏قَالَ: كانَ كلَامُهُ كلُّهُ وَ جَوَابُهُ وَ تَمَثُّلُهُ انْتِزَاعَاتٍ مِنَ الْقُرْآنِ.[عيون‏أخبارالرضا(ع)، ج2، ص180]. عَنِ ابْنِ أَبِي عَبَّادٍ قَالَ: كانَ جُلُوسُ الرِّضَا (ع) فِي الصَّيفِ عَلَى حَصِيرٍ وَ فِي الشِّتَاءِ عَلَى مِسْحٍ وَ لُبْسُهُ الْغَلِيظَ مِنَ الثِّيابِ حَتَّى إِذَا بَرَزَ لِلنَّاسِ تَزَينَ لَهُمْ.[عيون‏أخبارالرضا(ع)، ج2، ص178]. كان للرضا (ع) خريطة فيها خمس مساويك مكتوب على كل واحد منها اسم صلاة من الصلوات الخمس يستاك به عند تلك الصلاة.[مكارم‏الأخلاق، ص50]. - امام رضا(ع)هر وقت مى‏خواست كه نيازمندى‏هايش به يادش بيايدبسم الله الرحمن الرحيم مى‏نوشت و مى‏گفت انشاءالله به خاطر مى‏آورم و سپس هرچه را مى‏خواست مى‏نوشت .كان (ع) يترب الكتاب و يقول لا بأس به و كان إذا أراد أن يكتب تذكرات حوائجه كتب بسم الله الرحمن الرحيم أذكر أن شاء الله ثم يكتب مايريد.[تحف‏العقول، ص443] .قَالَ الرِّضَا(ع):لَا ينْبَغِي لِلرَّجُلِ أَنْ يدَعَ الطِّيبَ فِي كلِّ يوْمٍ فَإِنْ لَمْ يقْدِرْ عَلَيهِ فَيوْمٌ وَ يوْمٌ لَا فَإِنْ لَمْ يقْدِرْ فَفِي كلِّ جُمُعَةٍ وَ لَا يدَعْ[كافى،ج6، ص510] .2.اجتماعي     رُوِي عَنْ نَادِرٍ الْخَادِمِ قَالَ: كانَ أَبُو الْحَسَنِ (ع) إِذَا أَكلَ أَحَدُنَا لَا يسْتَخْدِمُهُ حَتَّى يفْرُغَ مِنْ طَعَامِهِ.[كافى، ج6، ص298]. عَنْ ياسِرٍ الْخَادِمِ قَالَ: كانَ الرِّضَا (ع) إِذَا خَلَا جَمَعَ حَشَمَهُ كلَّهُمْ عِنْدَهُ الصَّغِيرَ وَ الْكبِيرَ فَيحَدِّثُهُمْ وَ يأْنَسُ بِهِمْ.[وسائل‏الشيعة، ج24، ص265] .عَنْ ياسِرٍ الْخَادِمِ قَالَ: كانَ الرِّضَا (ع) إِذَا خَلَا جَمَعَ حَشَمَهُ كلَّهُمْ عِنْدَهُ الصَّغِيرَ وَ الْكبِيرَ فَيحَدِّثُهُمْ وَ يأْنَسُ بِهِمْ.[وسائل‏الشيعة، ج24،ص265]     .- شبى‏امام ميهمان داشت، در ميان صحبت، چراغ، نقصى پيدا كرد؛ ميهمان امام دست پيش آورد تا چراغ را درست كند امام(ع)نگذاشت و خود اين كار را انجام داد و فرمود: ما گروهى هستيم كه ميهمانان خود را به كار نمى‏گيريم   .عَنْ عُبَيدِ بْنِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْبَغْدَادِي عَمَّنْ أَخْبَرَهُ قَالَ:" نَزَلَ بِأَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا (ع) ضَيفٌ وَ كانَ جَالِساً عِنْدَهُ يحَدِّثُهُ فِي بَعْضِ اللَّيلِ فَتَغَيرَ السِّرَاجُ فَمَدَّ الرَّجُلُ يدَهُ لِيصْلِحَهُ فَزَبَرَهُ أَبُو الْحَسَنِ (ع) ثُمَّ بَادَرَهُ بِنَفْسِهِ فَأَصْلَحَهُ ثُمَّ قَالَ: لَهُ إِنَّا قَوْمٌ لَا نَسْتَخْدِمُ أَضْيافَنَا"[كافى، ج6، ص283].  - ياسر، خادم‏ امام مى‏گويد: امام رضا(ع)به ما فرموده بود كه اگر بالاى سرتان ايستادم (و شما را براى كارى طلبيدم) و شما به غذا خوردن مشغول بوديد برنخيزيد تا غذايتان تمام شود. به همين جهت بسيار اتفاق مى‏افتاد كه ‏امام ما را صدا مى‏كرد و در پاسخ او مى‏گفتند به غذا خوردن مشغولند و آن گرامى مى‏فرمود بگذاريد غذايشان تمام شود .عَنْ ياسِرٍ الْخَادِمِ وَ نَادِرٍ جَمِيعاً قَالَا قَالَ لَنَا أَبُو الْحَسَنِ (ع):" إِنْ قُمْتُ عَلَى رُءُوسِكمْ وَ أَنْتُمْ تَأْكلُونَ فَلَا تَقُومُوا حَتَّى تَفْرُغُوا وَ لَرُبَّمَا دَعَا بَعْضَنَا فَيقَالُ لَهُ: هُمْ يأْكلُونَ فَيقُولُ: دَعْهُمْ حَتَّى يفْرُغُوا"[كافى، ج6، ص298]    .مرد غريبى خدمت امام(ع)رسيد و پس از سلام گفت: من از دوست داران شما و پدران شما هستم؛ از حج برگشته‏ام وخرجى راهم تمام شده، اگر مبلغى به من مرحمت كنيد تا به وطنم برسم، در آنجا از جانب شما معادل همان مبلغ به مستمندان صدقه خواهم داد، زيرا در شهر خود فقير نيستم.امام برخاست و به اطاقى ديگر رفت و 200 دينار آورد و از بالاى در، دست خويش را بيرون آورد و آن شخص را صدا نمود و فرمود: اين 200 دينار را بگير و توشه راهت قرار بده و لازم نيست از جانب من صدقه بدهى .بعد از رفتن آن شخص و حضورامام، از آن حضرت علت اين كار را سئوال كرديم، آن حضرت(ع)فرمودند: تا شرمندگى نياز و سئوال را در او نبينم. منبع:[المناقب، ج4، ص360] .رُوِي عَنْ نَادِرٍ الْخَادِمِ قَالَ كانَ أَبُو الْحَسَنِ (ع) إِذَا أَكلَ أَحَدُنَا لَا يسْتَخْدِمُهُ حَتَّى يفْرُغَ مِنْ طَعَامِهِ.[كافى، ج6، ص298] .زكريا بن آدم اشعرى قمى از شاگردان و اصحاب برجسته حضرت رضا(ع)بود .على بن مسيب از حضرت رضا(ع)پرسيد: فاصله مسافت زيادى كه بين من و شما است برايم مشكل است كه بتوانم به محضر شما برسم، احكام دينم را از چه كسى كسب كنم؟ حضرت(ع)فرمودند: عَنْ عَلِي بْنِ الْمُسَيبِ الْهَمْدَانِي قَالَ:" قُلْتُ لِلرِّضَا (ع) شُقَّتِي بَعِيدَةٌ وَ لَسْتُ أَصِلُ إِلَيك فِي كلِّ وَقْتٍ فَمِمَّنْ آخُذُ مَعَالِمَ دِينِي قَالَ: مِنْ زَكرِيا بْنِ آدَمَ الْقُمِّي الْمَأْمُونِ عَلَى الدِّينِ وَ الدُّنْيا"[رجال كشى، ص594] .يونس بن عبدالرحمن از شاگردان امام در بصره مى‏باشد. اهالى بصره از حضرت رضا(ع)در مورد يونس شكايت نمودند. يونس غمگين شد و حضرت(ع)به او فرمود: يا يونُسُ! فَمَا عَلَيك مِمَّا يقُولُونَ إِذَا كانَ‏امامك عَنْك رَاضِياً[بحارالأنوار، ج2، ص65]. و بعد فرمود:" اگر در دست تو گوهر درخشانى باشد و مردم بگويند پشكل است يا در دستت پشكلى باشد و مردم بگويند گوهر است آيا گفتار مردم در تو اثر مى‏كند؟ يونس گفت: نه. امام(ع)فرمود: بنابراين وقتى كه راه و شيوه تو درست است و امام از تو راضى است؛ گفتار مردم اثرى نخواهد داشت، پس نگران نباش" .امام رضا(ع)به هنگام خوردن غذا كاسه بزرگى برايش آورده مى‏شد و در كنار سفره‏اش قرار مى‏گرفت و آن حضرت از بهترين غذاهايى كه برايش آورده مى‏شد، مقدارى برمى‏گزيد و در آن مى‏ريخت، سپس آن را براى فقرا مى‏فرستاد.امام رضاع، صفحه 43.سياسيدر روايات آمده كه خفقان و فشار رژيم به قدرى شديد بود كه پس از شهادت امام كاظم(ع)، امام رضا(ع)به بازار رفت و يك سگ و يك خروس و يك گوسفند خريد و به خانه آورد. جاسوسان اين خبر را به هارون دادند و هارون گفت: از ناحيه حضرت رضا ايمن شديم كه از سياست كناره‏گيرى كرده و به دامدارى مشغول است.     وقتى يكى از جاسوسان به هارون هشدار داد كه درب خانه امام روى مردم گشوده است و مردم را به امامت خود دعوت مى‏كند هارون گفت: شگفتا از اين شخص جاسوس با اينكه به من گزارش رسيده كه حضرت گوسفند و سگ و خروس خريده و به اين امور مشغول است چنين نوشته است.[نگاهى به زندگانى امام رضا (ع)، اشتهاردى، ص43]. امام(ع)نامه‏هاى دوستانى كه برايش در زمان تصدى ولايت عهدى در دوران مأمون بود پس از مطالعه مى‏سوزاندند. پذيرش امامت حضرت رضا(ع)از جانب احمد بن موسى(ع) يكى از برادران بلندمقام حضرت رضا(ع)، احمد بن موسى(ع)است (معروف به شاه‏چراغ كه مرقد شريفش در شيراز مى‏باشد) اين شخصيت بزرگوار مورد احترام مردم بود، حتّى پس از شايع شدن شهادت حضرت موسى بن جعفر(ع)در مدينه، جمعى در مدينه به عنوان پذيرش امامت او به خانه "اُمّ احمد" آمدند و همراه "احمد بن موسى(ع)" به مسجد رفتند، از آنجا كه "احمد بن موسى(ع)" داراى كرامات و مقامات ارجمند بود، مردم تصوّر ‏كردند كه امام بعد ازامام كاظم(ع)اوست. با او به عنوان امام بيعت كردند، او از مردم بيعت گرفت و سپس بالاى منبر رفت و خطبه‏اى در نهايت فصاحت و بلاغت خواند، سپس فرمود: اى مردم! شما همه با من بيعت كرديد، ولى بدانيد من با برادرم "على بن موسى الرّضا(ع)" بيعت كرده‏ام، او امام و جانشين پدرم مى‏باشد، او ولىّ خدا است، و بر من و شما از جانب خدا ورسولش واجب است كه هرچه او به ما امر مى‏كند، اطاعت كنيم. همه حاضران سخن احمد بن موسى(ع)را پذيرفتند و دسته‏جمعى از مسجد بيرون آمده درحالى كه احمد بن موسى(ع)در پيشاپيش آنها بود، با هم به در خانه حضرت رضا(ع)رفتند و با آن حضرت بيعت كردند امام رضا(ع)براى احمد بن موسى(ع)دعا كرد و احمد بن موسى(ع)از آن پس همواره در خدمت برادر بود تا آن زمان كه حضرت رضا(ع)به سوى خراسان حركت نمود. احمد بن موسى(ع)در عصر خلافت مأمون عبّاسى، همراه جماعتى از مدينه به قصد زيارت برادرش حضرت رضا(ع)از طريق فارس به سوى خراسان حركت نمودند، هنگامى كه "قُتلغ‏خان" استاندار و نماينده مأمون در شيراز از ورود او به سوى شيراز مطّلع شد (با توجّه به اينكه سياست مأمون نسبت به امام رضا(ع)و امامزادگان، تغيير كرده بود) سپاهى به سوى او فرستاد، و در هشت فرسخى شيراز در محلّى به نام "خان زينان" سر راه احمد بن موسى(ع)را گرفتند، بين حضرت احمد و همراهانش با سپاه قُتلغ خان، جنگ واقع شد، در اين ميان يكى از ياران قُتلغ خان فريادزد: اگر شما قصد ديدار حضرت رضا(ع)را داريد او از دنيا رفت. وقتى كه ياران احمد بن موسى(ع)چنين شنيدند از اطراف او پراكنده شدند، و تنها برادرش و چند نفر از خويشاوندانش همراه آن حضرت ماندند، احمد موسى(ع)با همراهان به سوى شيراز روانه شدند، دشمنان آنها را تعقيب كرده و در شيراز در همانجا كه اكنون محل مرقد شريف احمد بن موسى(ع)است، او و عدّه‏اى از همراهانش را به شهادت رساندند.[بحار، ج48، ص307 و 308]. به اين ترتيب اين امامزاده وارسته و بزرگ با كمال خلوص مردم را به پذيرفتن امامت برادرش حضرت رضا(ع)فراخواند و خود و همراهانش در راه ديدار برادر، به شهادت رسيدند، و خون جوشان او و همراهان، بذرهاى گسترش تشيع و محبّت اهل بيتعليهم السلامرا در دلهاى ايرانيان آن عصر و اعصار ديگر پاشيد.[حيات سياسى امام رضا (ع)، ص214] .3.اتفاق مهم دوران امامت 1.گزارش سفر گزارش سفر از مأمور مأمون رجاء بن ابى ضحاك كه در تمام راه ملازم امام بود به مأمون چنين گزارش داد: سوگند به پرودگار هرگز احدى را پرهيزگارتر از آن حضرت نديدم. دائماً در ذكر و ياد خداوند بود. به هر شهرى كه وارد مى‏شد آنچه را مردم از مسائل دينى مى‏پرسيدند پاسخ كافى مى‏داد و از پدر و اجداد و پيامبر بيان حديث مى‏كرد .مأمون در پاسخ گفت: چنين است. اين بزرگوار بهترين خلق خدا بر روى زمين و داناترين و زاهدترين آنهاست   .عَنْ رَجَاءِ بْنِ أَبِي الضَّحَّاك عَنِ الرِّضَا (ع) فِي حَدِيثٍ أَنَّهُ صَحِبَهُ مِنَ الْمَدِينَةِ إِلَى مَرْوٍ قَالَ فَوَ اللَّهِ مَا رَأَيتُ رَجُلًا كانَ أَتْقَى لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْهُ وَ لَا أَكثَرَ ذِكراً لَهُ فِي جَمِيعِ أَوْقَاتِهِ مِنْهُ و لا أشد خوفا لله عز و جل منه.[عيون‏أخبارالرضا(ع)، ج2، ص180].2 .انگيزه مأمون از ولايت عهدي1 - كنترل و از بين بردن كانون مخالفت2- وارد نمودن امام به ميدان سياست و دربار خلافت  3- جدانمودن امام(ع)از مردم و دوستداران   4- مخدوش نمودن وجاهت و قداست و زهد امام(ع) 5  - مشروعيت بخشيدن به حكومت با ورود امام(ع )6 - از بين بردن بدبينى و انزجار عمومى نسبت به حكومت 7- متزلزل نمودن رهبرى و جايگاه امام(ع)در دراز مدت 8- زير سؤال بردن مكتب تشيع و مبارزات رهبران و گمراهى مردم در هدف به اينكه همه مخالفت‏ها براى رسيدن به قدرت بوده .امام رضاع، صفحه 53.حديث سلسلةالذهب اصول كلى حديث سلسلة الذهب    1- بيان توحيد2  - نام پدر و اجداد بزرگوارش را كه جانشينان به حق پيامبر(ص)بودند را معرفى نمود.3  - عترت و اهل بيت كه از دو ركنى بود كه پيامبر(ص)سفارش كرده بود و مردم از آن غافل شده بودند را گوشزد نمود.4  .انگيزه امام ازقبول ولايت عهدي  محمد زيد رازي مي گويد:" در دوراني كه مأمون ،حضرت رضا(ع)را ولي عهد خويش كرد ،روزي به خدمت آن حضرت بودم ، ناگهان مردي از خوارج كه خنجري مسموم در زير لباس خود پنهان كرده بود وارد شد . بعدا معلوم گشت كه وي با ياران خود قرار گذاشته بود كه من به نزد اين مرد كه مي گويد من فرزند پيغمبرم و در عين حال ولايت عهدي � http://asery.pib.ir/195093/ http://asery.pib.ir/195093/ 1. جستاري از زندگي عبد العظيم حسني(ره)در سال 200 هجرى در مدينه به دنيا آمد و مرحوم صدوق درباره‏اش نوشته:كان عبدالعظيم الحسنى عابدا ورعا مرضيادر زمان خفقان حكومت عباسى از مدينه به بغداد و سامراء مهاجرت كرد و با روش تقيه به تعليم و تعلّم مكتب جعفرى همت گماشت.در مقام علمى به جايى رسيد كه حضرت هادى(ع)مسائل حلال و حرام را به او مراجعه مى‏داد.حضرت عبدالعظيم(ع)سه امام را درك كرد. امام جواد(ع)، امام هادى(ع)و امام عسكرى(ع).در سال 250 از سامراء به ايران و به بهانه زيارت مزار حضرت رضا(ع)مهاجرت كرد و در شهر رى اقامت كرد. روزها روزه مى‏گرفت و شب‏ها به نماز و تعليم و تعلّم فقه جعفرى مى‏پرداخت و به زيارت قبر حضرت حمزه فرزند موسى بن جعفر(عليهم السلام)مى‏رفت.به عقيده شيخ صدوق حضرت حمزه(ع)و حضرت عبدالعظيم(ع)در اين محل شهيد شده‏اند.در سال 252 حضرت در همان مسجدى كه اكنون آستانه مقدسه است، دفن شد.منبع:[تاريخ چهارده معصوم(عليهم السّلام)، عمادزاده، ص380.]علامه حلى ره در مورد او بيان مى دارد:عبد العظيم بن عبد الله بن علي بن الحسن بن زيد بن الحسن بن علي بن أبي طالب عليه السلام أبو الأسقم، له كتاب خطب أمير المؤمنين عليه السلام كان عابدا ورعا، له حكاية تدل على حسن حاله، ذكرناها في كتابنا الكبير. قال محمد بن بابويه إنه كان مرضيا[رجال العلامه‏الحلي، ص130.]عبدالعظيم حسنى از امام رضا(ع)نقل مى‏كند:خداوند ملكى را موكل گردانيده هر شب آخر شب و شب جمعه از اوّل شب ندا درمى‏دهد آيا درخواست‏كننده‏اى هست تا جوابش را بدهم، آيا توبه‏كننده‏اى هست تا توبه‏اش را بپذيرم. آيا استغفاركننده‏اى هست تا او را ببخشميا طَالِبَ الْخَيرِ أَقْبِلْ وَ يا طَالِبَ الشَّرِّ أَقْصِرْو تا طلوع فجر مردم را مى‏خواند.[من‏لايحضره‏الفقيه، ج1، ص421.]2. عرضه عقائد برامام هادي (ع)صدوق در توحيد و اكمال الدّين نقل مى‏كند از عبدالعظيم حسنى(ع)كه خدمت مولايم امام هادى(ع)رسيديم. چون مرا ديد، فرمود:مَرْحَباً بِك يا أَبَا الْقَاسِمِ أَنْتَ وَلِينَا حَقّاًگفتم يابن رسول الله(ص)مى‏خواهم دين خودم را بر شما عرضه كنم. اگر پسنديده باشد، در آن ثابت بمانم تا خدا را ملاقات كنم. فرمود: «بگو» عبدالعظيم تمام عقايدش را گفت و به توحيد و نبوّت و معاد اقرار كرد و امامان را يكى پس از ديگرى نام برد تا رسيد به نام امام هادى(ع). حضرت فرمود:بعد از من پسرم حسن(ع)و بعد از او پسرش مهدى(ع)كه از نظرها پنهان خواهد بود، امام هستندعبدالعظيم(ع)به اين دو امام هم اقرار كرد و گفت:اقرار مى‏كنم دوست آنها، دوست خدا و دشمن آنان دشمن خدا؛ اطاعتشان اطاعت خدا و معصيتشان معصيت خدا است؛ معراج حق است؛ سؤال قبر حق است؛ بهشت و دوزخ حق است؛ صراط حق است؛ ميزان حق است؛ قيامت خواهد آمد و شكى در آن نيست. آنگاه فرائض عمليه را شمرد.نماز و زكات و صوم و حج و جهاد و امر به معروف و نهى از منكر.امام هادى(ع)فرمود:يا أَبَا الْقَاسِمِ هَذَا وَ اللَّهِ دِينُ اللَّهِ الَّذِي ارْتَضَاهُ لِعِبَادِهِ فَاثْبُتْ عَلَيهِ ثَبَّتَك اللَّهُ بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الآْخِرَةِ[توحيد صدوق، ص81.]جالب اين است كه بعدا علماى شيعه بر مبناى همين اقرارات چهارچوب بحث‏هاى اصول عقايد را پى‏ريزى كردند.3. بعضي از كرامات عبد العظيم حسني(ره)به روايت نجاشى: حضرت عبدالعظيم(ع)از خليفه عباسى گريخت و در شهر رى در سردابى در خانه مردى از شيعيان در «سكة الموالى» مخفى شد و در آنجا به عبادت خداوند مشغول، روزها روزه و شب‏ها به نماز مى‏ايستاد و پنهان بيرون مى‏آمد تا اين كه اكثر مردم رى او را شناختند.شخصى از شيعيان، پيامبر(ص)را در خواب ديد كه فرمود در رى از فرزندان مرا از سكة الموالى برخواهند داشت و مدفون خواهند كرد؛ نزد درخت سيب در باغ عبدالجبّار بن عبدالوهّاب. آن شخص به قصد خريد آن مكان پيش صاحب باغ آمد. وقتى صاحب باغ جريان را فهميد، آن درخت و آن باغ را وقف كرد تا سيد و ساير شيعيان در آنجا اموات را دفن نمايند.عبد العظيم حسني(ره)، صفحه 2وقتى خواستند او را غسل دهند در پيراهنش رقعه‏اى يافتند كه نوشته بود: منم ابوالقاسم عبدالعظيم، پسر عبدالله، پسر على، پسر حسن، پسر زيد، پسر امام حسن(ع)، پسر على ابن ابى‏طالب(عليهم السلام)ابن بابويه و ابن قولويه به سند معتبر روايت كرده‏اند كه مردى از اهل رى به خدمت حضرت امام على النّقى(ع)رفت. حضرت از او پرسيد: كجا بودى؟ عرض كرد: به زيارت امام حسين(ع)رفته بود، حضرت فرمودند: هركس زيارت كند قبر عبدالعظيم(ع)را كه نزد شماست، هر آينه مثل كسى بود كه زيارت امام حسين(ع)كرده باشد.منبع:[سرزمين كرامت، تأليف آستانه عبدالعظيم(ع)، ص54 و 55.]مرحوم حضرت آية الله العظمى مرعشى نجفى در دوران طلبگى پس از آنكه مقطعى از درسش را در نجف به پايان مى‏برد به تهران مى‏آيد و مقدمات ازدواج ايشان فراهم مى‏گردد. دخترى معرفى شده و به خواستگارى مى‏روند. پدر دختر شرطى را براى داماد مطرح مى‏كند و آن اينكه: يك جفت گوشواره، 4 عدد النگو، 2 عدد پيراهن، 2 قوّاره چادرى و 2 جفت كفش بايد تهيه كند. گرچه درخواست، چندان سخت نبود ولكن براى ايشان تهيه همين مقدار هم مقدور نبود.ايشان نااميد از انجام شرط عازم قم مى‏شود امّا قبل از حركت به قصد زيارت عبدالعظيم(ع)در شهر رى توقف مى‏كند و پس از توقفى در صحن، مشكل را با حضرت در ميان مى‏گذارد و با حالى دل شكسته زار زار مى‏گريد و عبايش را روى صورتش مى‏كشد.چند لحظه بعد كسى دست روى شانه‏اش مى‏گذارد و آرام مى‏گويد آقا بسته‏تان را برداريد تا خداى نكرده كسى نبرد. ايشان ناراحت از اينكه او را از چنين حالى بيرون آورده، نگاه مى‏كند، بسته جلوى پايش افتاده است. ابتدا اعتنايى نمى‏كند، ولى بعد بسته را مى‏گشايد. درون بسته اين اشياء به طور مرتب چيده شده بود: 2 جفت كفش زنانه، 2 قواره چادرى، 2 عدد پيراهن، 4 عدد النگوى طلا و يك جفت گوشوارهمنبع:[سرزمين كرامت، تأليف آستانه عبدالعظيم(ع)، ص43 و 44.]يكى از خدّام مي گويد: در عالم خواب ديدم حضرت عبدالعظيم(ع)رويش را از من برگردانيد و بعد با لحنى قاطع فرمود: سيد محمد صبح به آستانه نيا. وقتى از خواب بيدار شدم آماده رفتن به حرم شدم كه درب خانه به صدا درآمد. خادم توليت حرم بود. گفت آقا متولى‏باشى گفته كليد را از شما بگيرم و بگويم به آستانه نياييد. بى‏اختيار انگار كسى به من گفت عازم مشهد شو و آن وجود را واسطه قرار ده.آفتاب تازه طلوع كرده بود، با كاروانى همراه عيال و كودكانم عازم شديم. چهل روز در مشهد مقيم بودم. هر شب از حضرت التماس مى‏كردم كه شفاعت كند. در عالم خواب ديدم وارد حرم حضرت عبدالعظيم(ع)شدم و آقا با تبسمى فرمود: آقا سيد محمد حركت كن به سمت آستانه.اقامت طولانى توشه سفر را به پايان برده بود. به راه افتادم تا شايد همشهرى و آشنايى بيابم و قرض كنم. در اين هنگام يكى از كسبه بازار سرشور مرا صدا زد و نامم را پرسيد و محل سكونتم را.مرا به داخل مغازه برد و بدون مقدمه 50 تومان دودستى در مقابل من قرار داد. بعد از خوددارى من، گفت اين پول از آن توست. ديشب آقا على بن موسى الرّضا(عليهما السّلام)امر فرمود، بلاعوض به شما بپردازم تا به وطن برگردى. روز سوم كه به شهر رى رسيده بودم، خادم متولى‏باشى خبر داد كه خود متولى‏باشى مى‏آيد. بعد از ورود، به من گفت: آقا سيد محمد مبادا از من دلگير شده باشى. آن پيك من به دستور مستقيم حضرت بود و حالا هم به دستورايشان آمده‏ام تا كليد را تحويل دهم. پرونده قبل و ماجرا را بررسى كردم. به نكته اصلى پى بردم. آن روز عصر (جمعه) براى تجديد وضو از حرم به منزل رفتم، درب خانه باز بود و من سرزده داخل شدم. خاله‏ام در حياط مشغول رخت‏شويى بود كه چشمم به سينه خاله‏ام افتاد و همه آنچه بر سرم آمده بود، به خاطر همان نگاه بود.[سرزمين كرامت، ص65 و 66.] http://asery.pib.ir/195088/ http://asery.pib.ir/195088/ 1. سياست1.ريشه لغوي كلمه سياستسياست از واژه "سوس" به معناى تصدّى شئون و تدبير امور مملكت است.2. نظر مكاتب درمورد رابطه دين وسياستدنيا از سياست جدا نيست، برخلاف بهائى‏ها و مسيحيان كه دين را جدا از سياست مى‏دانند.حكومت اسلامى بر اساس ايمان و عقيده است نه كودتا و سلطه، لذا در حكومت‏هاى ديگر يك دفعه رژيم عوض مى‏شود، اما حكومت پيغمبر(ص)تدريجا و بر اثر فكر و شعور و ايمان و... است.رهبر از خود مردم باشد نه بيگانه و سوز داشته باشد.وَ إِلى عادٍ أَخاهُمْ هُوداً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللّهَ[اعراف/65].خوددارى از چيزهايى كه دشمن را حساس و به فكر مى‏اندازد:يا بُنَي لا تَقْصُصْ رُوياك عَلى إِخْوَتِك فَيكيدُوا لَك كيداً[يوسف/5].امتيازات سياست اسلامى: آزادى كار و فكر، مساوات درعمل به قانون و اجراي حدود، اخلاق و عاطفه، حيله ممنوع، خلف وعده ممنوع، صراحت لازم.مكتب اسلام پيرو هيچ يك از مكتب‏هاى سياسى نيست، بلكه خود سياست مستقل و هماهنگى گاه و بيگاه در پاره‏اى از امور با بعضى از مكتب‏ها جنبه استثنايى دارد.تحريم فروش اسلحه به دشمنان اسلام،ففى الحديث:أنه كفر بالله العظيم[وسائل، ج12، ص71]قانون تنها براى خدا:وَ مَنْ لَمْ يحْكمْ بِما أَنْزَلَ اللّهُ فَأُولئِك هُمُ الْفاسِقُونَ[مائده/47].وَ مَنْ لَمْ يحْكمْ بِما أَنْزَلَ اللّهُ فَأُولئِك هُمُ الْكافِرُون[مائده/44].وَ مَنْ لَمْ يحْكمْ بِما أَنْزَلَ اللّهُ فَأُولئِك هُمُ الظّالِمُونَ[مائده/45].سياست اسلام درباره اقليت‏هاى مذهبى صلح و صفا است تا مادامى كه فتنه و فساد نكنند و جزيه در برابر وظيفه حكومت در برابر آنان و بهره بردن از مزاياى حكومت است.خطبه مفصل و پرارج حضرت على(عليه السلام)به مالك در نهج البلاغه پيرامون حكومت‏دارى مطالعه شود.نقشه استعمار براى متزلزل كردن مسلمانان:آمِنُوا بِالَّذي أُنْزِلَ عَلَى الَّذينَ آمَنُوا وَجْهَ النَّهارِ وَ اكفُرُوا آخِرَهُ لَعَلَّهُمْ يرْجِعُونَ[آل عمران/72].رفتار رئيس: به عامل آذربايجان مى‏نويسد:قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ(عليه السلام):وَ إِنَّ عَمَلَك لَيسَ لَك بِطُعْمَةٍ وَ لَكنَّهُ فِي عُنُقِك أَمَانَةٌ وَ أَنْتَ مُسْتَرْعًى لِمَنْ فَوْقَك لَيسَ لَك أَنْ تَفْتَاتَ فِي رَعِيةٍ(به دلخواه عمل كنى)[نهج‏البلاغه، نامه 5].به مأمور ماليات مى‏گويد:قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ(عليه السلام):فَإِنَّكمْ خُزَّانُ الرَّعِيةِ وَ وُكلَاءُ الْأُمَّةِ وَ سُفَرَاءُ الْأَئِمَّةِ[نهج‏البلاغه، نامه 51].در فرمان معروف به مالك اشتر مى‏فرمايد:قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ(عليه السلام):وَ أَشْعِرْ قَلْبَك الرَّحْمَةَ لِلرَّعِيةِ وَ الْمَحَبَّةَ لَهُمْ وَ اللُّطْفَ بِهِمْ وَ لَا تَكونَنَّ عَلَيهِمْ سَبُعاً ضَارِياً تَغْتَنِمُ أَكلَهُمْ فَإِنَّهُمْ صِنْفَانِ إِمَّا أَخٌ لَك فِي الدِّينِ وَ إِمَّا نَظِيرٌ لَك فِي الْخَلْقِ يفْرُطُ مِنْهُمُ الزَّلَلُ وَ تَعْرِضُ لَهُمُ الْعِلَلُ وَ يوتَى عَلَى أَيدِيهِمْ فِي الْعَمْدِ وَ الْخَطَإِ فَأَعْطِهِمْ مِنْ عَفْوِك وَ صَفْحِك مِثْلِ الَّذِي تُحِبُّ وَ تَرْضَى أَنْ يعْطِيك اللَّهُ مِنْ عَفْوِهِ وَ صَفْحِهِ فَإِنَّك فَوْقَهُمْ وَ وَالِي الْأَمْرِ عَلَيك فَوْقَك وَ اللَّهُ فَوْقَ مَنْ وَلَّاك وَ قَدِ اسْتَكفَاك أَمْرَهُمْ وَ ابْتَلَاك بِهِمْ وَ لَا تَنْصِبَنَّ نَفْسَك لِحَرْبِ اللَّهِ فَإِنَّهُ لَا يدَ لَك بِنِقْمَتِهِ وَ لَا غِنَى بِك عَنْ عَفْوِهِ وَ رَحْمَتِهِ وَ لَا تَنْدَمَنَّ عَلَى عَفْوٍ وَ لَا تَبْجَحَنَّ بِعُقُوبَةٍ وَ لَا تُسْرِعَنَّ إِلَى بَادِرَةٍ وَجَدْتَ مِنْهَا مَنْدُوحَةً وَ لَا تَقُولَنَّ إِنِّي مُومَّرٌ آمُرُ فَأُطَاعُ فَإِنَّ ذَلِك إِدْغَالٌ فِي الْقَلْبِ وَ مَنْهَكةٌ لِلدِّينِ وَ تَقَرُّبٌ مِنَ الْغِيرِ[نهج‏البلاغه، نامه 53].در بخشنامه ديگر (نامه 50) مى‏نويسد:قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ(عليه السلام):فَإِنَّ حَقّاً عَلَى الْوَالِي (به مقامى نائل شدى) أَلَّا يغَيرَهُ عَلَى رَعِيتِهِ فَضْلٌ نَالَهُ وَ لَا طَوْلٌ خُصَّ بِهِ وَ أَنْ يزِيدَهُ مَا قَسَمَ اللَّهُ لَهُ مِنْ نِعَمِهِ دُنُوّاً مِنْ عِبَادِهِ وَ عَطْفاً عَلَى إِخْوَانِهِ[نهج‏البلاغه، نامه 50].3. مباني روابط سياسي در اسلام1)قطع رابطه با بيگانگان:يا أَيهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْيهُودَ وَ النَّصارى أَوْلِياءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ وَ مَنْ يتَوَلَّهُمْ مِنْكمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللّهَ لا يهْدِي الْقَوْمَ الظّالِمينَ[مائده/51].(مرز سياست اسلام از يك سو قرآن، از سوى ديگر سنت و از طرف ديگر آن عدالت و از سوى چهارم شورا است.)2)لزوم وحدت:وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ ريحُكمْ وَ اصْبِرُوا إِنَّ اللّهَ مَعَ الصّابِرين[انفال/46].وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّهِ جَميعاً وَ لا تَفَرَّقُوا[آل عمران/103].سياست، صفحه 2در سياست اسلامى و تدبير، امور فاميلى، تملق، خواهش، كمك به ظلم و ظالم، شايعه و دروغ‏سازى، دل سوزى بيجا و بخشش بيجا ممنوع است.كمك به ظلم و ظالم:وَ لا تَرْكنُوا إِلَى الَّذينَ ظَلَمُوا[هود/113].دل سوزى بيجا:وَ لا تَأْخُذْكمْ بِهِما رَأْفَةٌ[نور/2].بخشش بيجا:إِنَّ الْمُبَذِّرينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطينِ[اسراء/27].3)داشتن نظام كافى و تشكيلات:وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِباطِ الْخَيلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللّهِ وَ عَدُوَّكمْ[انفال/60].عملاً پيروى نكنيد تا كم كم فكرتان پيرو اغيار نشود و آنها طمع نورزند:يا أَيهَا الَّذينَ آمَنُوا إِنْ تُطيعُوا فَريقاً مِنَ الَّذينَ أُوتُوا الْكتابَ يرُدُّوكمْ بَعْدَ إيمانِكمْ كافِرينََ[آل عمران/100].اجتماع سالم:وَ لْتَكنْ مِنْكمْ أُمَّةٌ يدْعُونَ إِلَى الْخَيرِ وَ يأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ ينْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكرَِ[آل عمران/104].بيگانگان را محرم اسرار قرار ندهيد:يا أَيهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا بِطانَةً (لباس زيرين كنايه از اسرار محرمانه) مِنْ دُونِكمْ لا يأْلُونَكمْ خَبالاً وَدُّوا ما عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضاءُ مِنْ أَفْواهِهِمْ وَ ما تُخْفي صُدُورُهُمْ أَكبَرَُ[آل عمران/118].آگاهى:ها أَنْتُمْ أُولاءِ تُحِبُّونَهُمْ وَ لا يحِبُّونَكمَْ[آل عمران/119].تشخيص اردوگاه زير نظر كارشناس:وَ إِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِك تُبَوِّئُ الْمُومِنِينَ مَقاعِدَ (پايگاه) لِلْقِتالَِ[آل عمران/121].دشمن چه مى‏كند؟:وقتى مشركان در جنگ بدر شكست خوردند و با دادن 70 كشته و 70 اسير وارد مكه شدند، ابوسفيان اخطار كرد نگذاريد زنان بر كشته‏هاى خود گريه كنند زيرا گريه آتش بغض و اندوه را كم مى‏كند.[تفسير نمونه، ج3، ص70]إِنَّما ذلِكمُ الشَّيطانُ يخَوِّفُ أَوْلِياءَهُ فَلا تَخافُوهُمْ وَ خافُونِ إِنْ كنْتُمْ مُومِنينَ[آل عمران/175].مرزدارى و پايدارى در برابر دشمن:يا أَيهَا الَّذينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا وَ اتَّقُوا اللّهَ لَعَلَّكمْ تُفْلِحُونَ[آل عمران/200].4. اركان سياست در اسلام1. رهبرأَطيعُوا اللّهَ وَ أَطيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكمْ[نساء/59].از پيغمبر(ص)روايت شده كه محبوب‏ترين افراد در قيامت زمامدار عادل و مبغوض‏ترين آنان زمامدار ستمگر است.لزوم هجرت و تلاش براى استقلال:قالُوا فيمَ كنْتُمْ قالُوا كنّا مُسْتَضْعَفينَ فِي الْأَرْضِ[نساء/97].2. ملتإِنَّ اللّهَ يأْمُرُكمْ أَنْ تُودُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها[نساء/58].قال الباقر(عليه السلام)فى ذيل اين آيه كه ولات امر بايد صدقات و غنائم و آنچه به حقوق رعيت بستگى دارد را تقسيم نمايند.دنباله اين آيه كه در سوره نساء، آيه 59 آمده است آيه زير است كه با آيه بالا قرينه است. آيه اول حق رعيت بر حكمران و آيه دوم عكس آن را مى‏گويد:يا أَيهَا الَّذينَ آمَنُوا أَطيعُوا اللّهَ وَ أَطيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكم[نساء/59].اسلام جبارى را براى رهبر ممنوع مى‏كند:وَ لَمْ يكنْ جَبّاراً عَصِيا[مريم/14].وَ ما أَنْتَ عَلَيهِمْ بِجَبّارٍ[ق/45].لَسْتَ عَلَيهِمْ بِمُصَيطِرٍ[غاشيه/22].وَ ما أَرْسَلْناك عَلَيهِمْ وَكيلاً[اسراء/54].حكومت اسلامى براساس ايمان و عقيده است نه كودتا و سلطه، لذا در حكومت‏هاى ديگر يك دفعه رژيم عوض مى‏شود، اما حكومت پيغمبر(ص)تدريجا بر اثر فكر و شعور و ايمان و... است.رهبر از خود مردم باشد نه بيگانه و سوز داشته باشد.وَ إِلى عادٍ أَخاهُمْ هُوداً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللّهَ[اعراف/اعراف/65].سياست، صفحه 3خوددارى از چيزهايى كه دشمن را حساس و به فكر مى‏اندازد:يا بُنَي لا تَقْصُصْ رُوياك عَلى إِخْوَتِك فَيكيدُوا لَك كيداً[يوسف/5].5. ريشه وحدت درجامعه اسلامييا أَيهَا النّاسُ اتَّقُوا رَبَّكمُ الَّذي خَلَقَكمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍَ[نساء/1].6. شرايط مجريان حكومت اسلاميبه افراد قاصر و ناتوان پست و مقام واگذار نكنيد (به عنوان اينكه كمكى به او باشد تا اعاشه زندگى كند.) و كمك را از راه ديگر بكنيد. معمولاً فردى را ترحمّا به مقامى وامى‏دارند تا درآمدى برايش باشد. حتى گاهى رهبرى و امام جماعتى را ترحمّا در مركزى وامى‏دارند.وَ لا تُوتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكمُ الَّتي جَعَلَ اللّهُ لَكمْ قِياماً وَ ارْزُقُوهُمْ فيها وَ اكسُوهُمْ وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلاً مَعْرُوفاً[نساء/5].قاعده كلى در هر كار اجتماعى:إِنَّ اللّهَ يأْمُرُكمْ أَنْ تُودُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها[نساء/58].با توجه به اينكه امانت معناى وسيعى دارد؛ از جمله هر مقام و پستى را به اهلش بايد داد، مراجعان به طاغوت در واقع ايمان ندارند:أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذينَ يزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِما أُنْزِلَ إِلَيك وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِك يريدُونَ أَنْ يتَحاكمُوا إِلَى الطّاغُوتِ وَ قَدْ أُمِرُوا أَنْ يكفُرُوا بِهِ وَ يريدُالشَّيطانُ أَنْ يضِلَّهُمْ ضَلالاً بَعيداً[نساء/60].افرادى كه در دستگاه حكومت اسلامى بايد نصب يا طرد شوند:قَالَ الرِّضَا(عليه السلام):الْبَرَاءَةُ مِمَّنْ نَفَى الْأَخْيارَ وَ شَرَّدَهُمْ وَ آوَى الطُّرَدَاءَ اللُّعَنَاءَ وَ جَعَلَ الْأَمْوَالَ دُولَةً بَينَ الْأَغْنِياءِ وَ اسْتَعْمَلَ السُّفَهَاءَ[عيون‏أخبارالرضا، ج2، ص126].حفظ مرز:دعاى امام سجاد(عليه السلام)براى مرزبانان، رمز توجه و عنايت عموم است، راجع به حافظان مرز، فرا گرفتن تيراندازى، اقسام شنا، اسب‏سوارى و رانندگى و اجتماع در مسجد جمعه و آگاهى از اوضاع جهان ضروري است.قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص):يا عَلِي كفَرَ بِاللَّهِ الْعَظِيمِ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ عَشَرَةٌ الْقَتَّاتُ إِلَى أَنْ قَالَ وَ بَائِعُ السِّلَاحِ مِنْ أَهْلِ الْحَرْبِ[خصال صدوق، ج2، ص450].كوتاه سخن آنكه اسلام تمام مسلمانان را در مواقع لزوم ارتشى مى‏داند.لزوم استقلال:تشبّه به كفار ممنوع ماجراى تغيير قبله http://asery.pib.ir/195086/ http://asery.pib.ir/195086/ 1. اهميت زبانزبان معرف شخصيت انسان است. حضرت على(ع)فرمود:تَكلَّمُوا تُعْرَفُوا فَإِنَّ الْمَرْءَ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسَانِهِ[نهج البلاغه، حكمت 392].حضرت على(ع)فرمود: زبان عضوى است كوچك، امّا جرائم و گناهانش بزرگ است.قال الصادق(ع):إِنَّ رِضَا النَّاسِ لَا يمْلَك وَ أَلْسِنَتَهُمْ لَا تُضْبَطُ وَ كيفَ تَسْلَمُونَ مِمَّا لَمْ يسْلَمْ مِنْهُ أَنْبِياءُ اللَّهِ وَ رُسُلُه[أمالى صدوق، ص102].أَ لَمْ ينْسُبُوا يوسُفَ (ع) إِلَى أَنَّهُ هَمَّ بِالزِّنَاأَ لَمْ ينْسُبُوا أَيوبَ (ع) إِلَى أَنَّهُ ابْتُلِي بِذُنُوبِهِ.أَ لَمْ ينْسُبُوا دَاوُدَ (ع) إِلَى أَنَّهُ تَبِعَ الطَّيرَ حَتَّى نَظَرَ إِلَى امْرَأَةِ أُورِيا فَهَوَاهَا وَ أَنَّهُ قَدَّمَ زَوْجَهَا أَمَامَ التَّابُوتِ حَتَّى قُتِلَ ثُمَّ تَزَوَّجَ بِهَا.أَ لَمْ ينْسُبُوا مُوسَى (ع) إِلَى أَنَّهُ عِنِّينٌ وَ آذَوْهُ حَتَّى بَرَّأَهُ اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَ كانَ عِنْدَ اللَّهِ وَجِيهاًأَ لَمْ ينْسُبُوا جَمِيعَ أَنْبِياءِ اللَّهِ إِلَى أَنَّهُمْ سَحَرَةٌ طَلَبَةُ الدُّنْياأَ لَمْ ينْسُبُوا مَرْيمَ بِنْتَ عِمْرَانَ (ع) إِلَى أَنَّهَا حَمَلَتْ بِعِيسَى مِنْ رَجُلٍ نَجَّارٍ اسْمُهُ يوسُفُ أَ لَمْ ينْسُبُوا نَبِينَا مُحَمَّداً (ص) إِلَى أَنَّهُ شَاعِرٌ مَجْنُون.ساير اعضاي انسان از نظر گناه و معصيت محدود است؛ مگر زبان كه گناهان مختلفى انجام مى‏دهد، لذا پيامبر اكرم(ص)مى‏فرمايد:إن أكثر خطايا ابن آدم في لسانه[مشكاة الأنوار، ص174].2. وظايف زبان1-قُولُوا لِلنّاسِ حُسْنا[بقره/83].2-قُولُوا قَوْلاً سَديدا[احزاب/70].3-قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَيرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يتْبَعُها أَذىً[بقره/263].4- قال امير المومنين(ع):لِسَانُ الْعَاقِلِ وَرَاءَ قَلْبِهِ وَ قَلْبُ الْأَحْمَقِ وَرَاءَ لِسَانِهِ[نهج البلاغه، حكمت 40].آثار سكوت1- راحتى در دنيا2- رضاى خدا3- پوشش جاهل4- رياضت5- عزّت و كسب محبّت.قَالَ أَبُو الْحَسَنِ الرِّضَا(ع):احْفَظْ لِسَانَك تُعَز[كافى، ج2، ص113].قَالَ أَبُو الْحَسَنِ الرِّضَا(ع):إِنَّ الصَّمْتَ بَابٌ مِنْ أَبْوَابِ الْحِكمَةِ إِنَّ الصَّمْتَ يكسِبُ الْمَحَبَّةَ إِنَّهُ دَلِيلٌ عَلَى كلِّ خَيرٍ[كافى، ج2،ص113].3. بركات زبان1- با زبان خدا را عبادت مى‏كنيم.2- با زبان كتاب خدا را تلاوت مى‏كنيم.3- با زبان امر به معروف و نهى از منكر مى‏كنيم.4- با زبان از دين و ناموس و وطن خود دفاع مى‏كنيم.5- با زبان بر سر ظالم فرياد مى‏زنيم و از مظلوم حمايت مى‏كنيم.6- با زبان بين دلها پيوند مى‏زنيم، صفا و صميميت را برقرار مى‏كنيم.7- با زبان مردم را هدايت و رهبرى مى‏كنيم.8- با زبان اذان مى‏گوئيم، شعار مى‏دهيم و از دين خدا حفاظت مى‏كنيم.9- با زبان دلى را به دست مى‏آوريم و خاطرى را شاد مى‏كنيم.4. گناهان زبان1- با زبان اشعار و سخنان باطل و بيهوده مى‏گوئيم.2- با زبان امر به منكر و نهى از معروف مى‏كنيم.3- با زبان براى اجانب و بيگانگان و كفار تبليغ مى‏كنيم.زبان، صفحه 24- با زبان مظلوم را تحقير و ظالم را تشويق مى‏كنيم.5- با زبان سخن‏چينى و فحاشى كرده، بذر كينه را در دلها مى‏كاريم.6- با زبان جوانان پاك را منحرف مى‏كنيم.7- با زبان شايعه مى‏سازيم، غيبت و تهمت و بهتان مى‏زنيم.8- با زبان نيشى به دلها فرو مى‏كنيم و خاطر مردم را رنجيده مى‏كنيم.مرحوم فيض كاشانى حدود 20 گناه را براى زبان شمرده است.1-غيبت:وَ لا يغْتَبْ بَعْضُكمْ بَعْضا[حجرات/12].2-كتمان شهادت:وَ لا تَكتُمُوا الشَّهادَةَ[بقره/283].3-سخن‏چينى:وهَمّازٍ مَشّاءٍ بِنَميمٍ[قلم/11].4-همراهى با باطل:وَ كنّا نَخُوضُ مَعَ الْخائِضين[مدثر/45].5-بدعت:وَ لا تَقُولُوا لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُكمُ الْكذِبَ هذا حَلالٌ وَ هذا حَرامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَى اللّهِ الْكذِب[نحل/116].6-نفاق:يقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ ما لَيسَ في قُلُوبِهِمْ[فتح/11].7-استهزا:لا يسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى أَنْ يكونُوا خَيراً مِنْهُمْ[حجرات/11].8-دروغ‏گويى:إِنَّما يفْتَرِي الْكذِبَ الَّذينَ لا يومِنُونَ بِ‏آياتِ اللّه[نحل/105].9-عيب جويى:وَيلٌ لِكلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ[همزه/1].10- غنا 11- مراء و مجادله 13- فحش 14- افشاي سر 15- مدح بيجا 16- ذمّ بيجا 17- مزاح خارج از حد شرعى 18- سخنان بيجا 19- سخنان بيش از حدّ و اندازه 20- سخنان خصومت‏آفرين.[محجة البيضاء، ج5، ص198].5. آداب سخن گفتن1- حسن نيت نه استكبار و مباهات و تحقير و...2- دلپسندوَ هُدُوا إِلَى الطَّيبِ مِنَ الْقَوْلِ وَ هُدُوا إِلى صِراطِ الْحَميدِ[حج/24].3- نيكووَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنا[بقره/83].4- رشد دهندهيهْدي إِلَى الرُّشْد[جن/2].5- سادهوَ ما أَنَا مِنَ الْمُتَكلِّفين[ص/86].6- نرمقُولا لَهُ قَوْلاً لَينا[طه/44].7- گاهى تكرار باشدوَ لَقَدْ وَصَّلْنا لَهُمُ الْقَوْل[قصص/51].8- گام به گاملِتَقْرَأَهُ عَلَى النّاسِ عَلى مُكث[اسراء/106].9ـ نه تحقير ديگران و رسوا كردن10ـ نه برترى ‏جويى11ـ نه روبروى مردم12ـ نه خشونت نه لجاجتجدال احسن چيست؟زبان، صفحه 3جدال آن است كه انسان طبق معتقدات طرف حرف مى‏زند. ممكن است؛ انسان مطلبى را قبول نداشته باشد، ولى چون او قبول دارد طبق عقيده او مشغول بحث مى‏شود.1- او احساس تحميل عقيده نكند.2- او احساس حقارت نكند.3- بداند كه شما انگيزه شخصى نداريد.4- در دعوت توكل بر خدا كنيد و از سرپيچى مردم دلسرد نشويد.هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدينَ[نحل/125].6. سخن نيكو1-آگاهانه سخن بگوئيم:لا تَقْفُ ما لَيسَ لَك بِهِ عِلْمٌ[اسراء/36].2-نرم و ملايم سخن بگوئيم:فَقُولا لَهُ قَوْلاً لَيناً لَعَلَّهُ يتَذَكرُ أَوْ يخْشى[طه/44].3-گفتار خود را با عمل همراه كنيم:لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ[صف/2].4-منصفانه سخن بگوئيم:وَ إِذا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا[انعام/152].5-مستدل و محكم سخن بگوئيم:قُولُوا قَوْلاً سَديدا[احزاب/70].6-ساده و آسان سخن بگوئيم:فَقُلْ لَهُمْ قَوْلاً مَيسُوراً[اسراء/28].7-بليغ سخن بگوئيم:قُلْ لَهُمْ في أَنْفُسِهِمْ قَوْلاً بَليغا[نساء/63].8-فصيح سخن بگوئيم:وَ أَخي هارُونُ هُوَ أَفْصَحُ مِنِّي لِساناً فَأَرْسِلْهُ مَعي[قصص/34].9-به طرز نيكو و خوب سخن بگوئيم:وَ قُولُوا لِلنّاسِ حُسْنا[بقره/83].10-بلكه به طرز نيكوتر و خوبتر سخن بگوئيم:قُلْ لِعِبادي يقُولُوا الَّتي هِي أَحْسَنُ[اسراء/53].11-به طرز شايسته سخن بگوئيم:وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلاً مَعْرُوفاً[نساء/8].12-كريمانه سخن بگوئيم:وَ قُلْ لَهُما قَوْلاً كريما[اسراء/23].13-پاكيزه و دلپسند سخن بگوئيم:وَ هُدُوا إِلَى الطَّيبِ مِنَ الْقَوْلِ[حج/24].14- سعى كنيم در سخنان خود مردم را به سوى خداوند دعوت كنيم:وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلاً مِمَّنْ دَعا إِلَى اللّهِ وَ عَمِلَ صالِحا[فصلت/ http://asery.pib.ir/195085/ http://asery.pib.ir/195085/ 1. اعتقاديقَالَ الْحُسَينُ(ع):هيهات منا الذلة[احتجاج طبرسى، ج2، ص300].اتمام حجت و پاسخ دعوت كوفيان.ارزش دين به قدرى است كه بايد همه چيز فدا شود. دين بى خون نمى شود.تفكيك دين داران واقعى و دين داران سطحى.در هر حال از خدا راضى بود:الهي رضاً برضاكمهم عمل به وظيفه است خواه پيروزى خواه شهادت.علم كافى نيست، اراده و ايمان نيز لازم است. بسيارى علم داشتند ولى ايمان و اراده نداشتند.ايمان به حضور خدا مشكلات را آسان مى كند:قَالَ الْحُسَينُ(ع):هون علي ما نزل بي أنه بعين الله.[اللهوف، ص115]امان از ارتداد و بد عاقبت شدن.2. اخلاقياز كسى نترسيد حتى اگر امام حسين تنها بماند.هميشه دين ارزان به دست نمى‏آيد.همه دعوت كنندگان و بيعت كنندگان و طومار نويسان وفادار نيستند و ايمان همه يكسان نيست.هرگز براى توبه دير نيست: حر، سعد و ابو الهتوف.قَالَ الْحُسَينُ(ع):يا شيعة آل أبي سفيان إن لم يكن لكم دين و كنتم لا تخافون المعاد[اللهوف، ص119].آخرين مناجات امام:قَالَ الْحُسَينُ(ع):أدعوك محتاجا و أرغب إليك فقيرا و أفزع إليك خائفا و أبكي إليك مكروبا و أستعين بك ضعيفا و أتوكل عليك كافيا[مصباح المتهجد، ص827].قَالَ الْحُسَينُ(ع):فقد ملئت بطونكم من الحرام[بحار الأنوار، ج45، ص7].جان نثارى 72 نفر براى چند لحظه ادامه عمر امام (اسلام).وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ[اعراف/128].3. سياسيقَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص):من رأى سلطانا جائرا مستحلا لحرم الله ناكثا لعهد الله مخالفا لسنة رسول الله يعمل في عباد الله بالإثم و العدوان ثم لم يغير بقول و لا فعل كان حقا على الله أن يدخله مدخله[بحار الأنوار، ج44، ص381].افشا گرى بنى اميه و درس به تاريخ.خون بر شمشير پيروز است.برنامه ريزى جورى باشد كه هم مقدمات مفيد باشد و هم ذى المقدمه (از مدينه رفتن، از مكه رفتن، نامه هاى دعوت كنندگان، سخنرانى ها و ...) در جنگ ها پيشگام نباشيم.قَالَ أَبُو الْفَضْلِ الْعَبَّاس(ع):و الله إن قطعتموا يميني إني أحامي أبدا عن ديني[المناقب، ج4، ص108].ضربه خوردگان سياسى زمان حضرت على(ع)در كوفه نيرو براى كربلا فرستادند و عاشقان سياسى حكومت رى و شام وجايزه ها به كشتن امام قيام كردند.قَالَ الْحُسَينُ(ع):مثلي لا يبايع مثله[بحارالأنوار، ج44، ص324].قَالَ الْحُسَينُ(ع):إنا لله و إنا إليه راجعون و على الإسلام السلام إذ قد بليت الأمة براع مثل يزيد و لقد سمعت جدي رسول الله (ص) يقول الخلافة محرمة على آل أبي سفيان[اللهوف، ص24].هيچ گاه تبليغ را رها نكيند: من ده سخنرانى در نصف روز عاشورا داشتم.درس هاي كربلا ، صفحه 24. اجتماعيقَالَ الْحُسَينُ(ع):إني لم أخرج بطرا و لا أشرا و لا مفسدا و لا ظالما و إنما خرجت لطلب الاصلاح في أمة جدي محمد (ص) أريد ان آمر بالمعروف و أنهى عن المنكر و أسير بسيرة جدي و سيرة أبي علي بن أبي طالب[المناقب، ج4، ص89].احياء امر به معروف.احياء مكتب شهادت و اين كه اسلام تنها نماز و روزه و حج نيست.كار فرهنگى همراه با شجاعت، ايثار و اخلاص نجات بخش است.در حركت ها همه با هم (پير و جوان و زن و مرد و سياه و سفيد و...) منتظر نتيجه براي امروز نباشيد.از نقش زن غافل نشويم (در كنار همه حركت ها زن بوده است.)حمايت از حقوق مردم: امام سرزمين كربلا را از مالكين خريدارى و وقف كرد.روز عاشورا فرمود هر كه بدهكار است با من نباشد.قاتلان به هدف نرسيدند.5. نظامينهراسيدن از محاصره نظامى و اقتصادى.مقاومت تا آخرين نفر و آخرين نفس و آخرين فشنگ http://asery.pib.ir/195084/ http://asery.pib.ir/195084/ 1. شرف الدين1. خلاصه زندگي1ـ سيد عبدالحسين شرف الدين از بزرگان عالم اسلام و از نوابغ شيعه به سال 1290 ه. ق در شهر كاظمين متولد شد ودر سن 80 سالگى وقتى كه پدرش تحصيلات خود رادر عراق به پايان رساند بهمراه پدر راهى زادگاه اجدادى خويش "جبل عامل" گشت و از آنجا براى آغاز تحصيلات به عامل رفت و تا سن 17 سالگى در آنجا بزيست و دروس سطح را فراگرفت و در همان جوانى به فضل و معلومات نائل شد. سپس راهى نجف اشرف گشته و به تكميل مراحل تحصيلى پرداخت و در محضر بزرگانى چون مرحوم آخوند ملا محمد كاظم خراسانى، آقا سيد محمد كاظم يزدى، شيخ الشريعه اصفهانى و...تلمذ نمود. وى حدود 15 سال در نجف ماند و در سن 32 سالگى در حالي كه صاحب چندين اجازه اجتهاد بود و اجتهاد مطلق او مورد قبول همگان قرار داشت روانه جبل عامل شد و در سال 1329 ه.ق در بحبوحه كوششهاى استعمار براى ايجاد تفرقه و اختلاف ميان مسلمين به ديار مصر رفته و در اين سفر با عالمان اهل سنت و كسانى كه نفوذ كلمه داشتند نزديك شد و دردها و مصائبى كه متوجه اسلام ومسلمين شده بود در ميان گذاشت و پس از مدتى با كسب موفقيتهايى در راه هدف خود كه همان وحدت اسلامى بود به لبنان بازگشت و در حدود سالهاى 1338 تا 1340 ه.ق كه مسلمانان مظلوم در عراق با انگليس ستمگر و مسلمانان لبنان با فرانسه استعمار گر روبرو بودند شرف الدين پرچمدار مبارزات ضد استعمارى ‏و ضد امپرياليستى در لبنان بود، كما اينكه مسلمين عراق را در اين راه ميرزا محمد تقى شيرازى رهبرى مى نمود.شرف الدين دشمن حكام فرانسوى بود و در برابر استعمار فرانسويان مقاومت كرد و اعلام "جهاد مقدس" داد و با اين اعلام سرتاسر جبل عامل شعله ور شد و فرانسويان در برابر ايستادگى و مقاومتهاى مستمر شرف الدين صدمات بسيار ديدند. وى در اثر فشار قواى فرانسه مجبور شد تا مدتى به فلسطين برود و سپس به لبنان باز گردد.شرف الدين در مدت حيات پر بركت خويش خدمات ارزنده‏اى به اسلام و مسلمين ارائه نمود و تأليفات گرانقدرى را به جامعه اسلامى تقديم كرد كه بعداً اشاراتى به آن خواهيم داشت.سرانجام وى در روز دهم جمادى الثانى سال 1377 ه.ق در سن 87 سالگى در يكى از بيمارستانهاى بيروت به رحمت خدا پيوست .پيكر شريفش را پس از آنكه در بيروت مورد تشييع رسمى قرار گرفت به بغداد برده و از آنجا تا كاظمين بر سر دست حمل كردند و سپس جنازه او را به كربلا بردند و با تجليل و احترام خاصى جنازه را روانه نجف اشرف و در جوار مرقد مولانا و مقتدانا على بن ابيطالبعليه السلامدر حجره مجاور آرامگاه سيد محمد كاظم يزدى در سمتجنوبى صحن مطهر علوى به خاك سپردند.رحمت الله عليه.نقش شرف الدين در هدايت و تربيت جامعه:در لبنان كه سالها محل تهاجمات و تغييرات سياسى بود، از نظر مذهبى نيز چندين جريان وجود داشت، و نيز ضرورت وجود يك برنامه ريزى جهت تربيت و تعليم جوانان و پرورش ماهيت شعورى ايشان بخوبى ملموس بود. به همين منظور شرف الدين كه اهتمام و تلاش بسيار در راه حفظ فرهنگ دينى و اصيل مردمى بويژه جوانان داشت حركت ريشه‏اى خود را با اين رمز شروع مى‏كند و مى‏گويد:لا ينتشر الهدى الّا من حيث انتشر الضالهدايت انتشار نخواهد يافت مگر از آنجاييكه گمراهى انتشار يافته. در نظر وى علت عمده و نقطه شروع فساد و گمراهى، برنامه‏هاى آموزش و پرورش استعمارى بود .استعمارگران مدارس جديدى تأسيس كردند تا نسلى بپرورند دور از دين و موضع گيرهاى دينى تا بتوانند زمينه‏هاى تفكر مذهبى جوانان را نابود سازند، علماى دين اين خطر را حس كردند و برخى دست به مبارزه منفى با اين سياست زدند و از مردم خواستند تا فرزندان خود را به مدارس جديد نفرستند و لكن متأسفانه اين مسئله به علت تبليغات دشمن بد فهميده شد و به صورت مخالفت با علم و تحصيلات و تمدن و تجدد معرفى شد.ولى شرف الدين علاوه بر مبارزه منفى به مبارزه مثبت نيز دست زد، و بر اين اساس جامعه را به تشكيل مدارس نو سوق داد تا از نظر برنامه و اطلاعات علمى همسان مدارس جديد باشد. و بجاى مبارزه با اعتقادات و سنت هاى مذهبى، برنامه‏هايى جايگزين شود كه حاوى تعاليم اسلامى باشد و روحيه و ديد مذهبى را در جوانان و نوجوانان حفظ و تقويت كند.و در پى اين دعوت اساسى، خود او به اين اقدام پرداخت و درشهر صور المدرسه الجعفريه را تأسيس كرد. در اينجا براى روشن شدن اهتمام و تلاش و اخلاص شرف الدين درراه تعليم و تربيت، ذكر داستانى از زبان يكى از نوادگان آن بزرگ مرد مناسب است، وى چنين مى‏گويد: وقتى پدربزرگ (شرف الدين) المدرسه الجعفريه را ساخت مخالفان سياسى او مدرسه‏اى را داير كرده و اداره مى‏كردند و من نيز كه در ايام خردسالى بودم و تحت تأثير درگيرى‏هاى پدربزرگ و مخالفان سياسى قرار گرفته بودم يك روز عصر نزديك آن مدرسه رفتم و چند سنگ پرتاب نمودم كه خسارتهاى اندكى به مدرسه وارد شد. شب هنگام پدر بزرگ به منزل ما آمد من باخوشحالى نزد وى رفتم و او از من چوب خواست همينكه آوردم گرفت و باآن چوب مرا زد و گفت: مشكلات سياسى كه من دارم همه در ارتباط با دين است، من با مخالفان سياسى خود براى خدا درگير مى‏شوم اما آنان براى منافع شخصى خود مشكل آفرينى مى‏كنند وقتى من جعفريه را ساختم آنان براى رقابت با من مدرسه خيريه را افتتاح كردند اما اينان اشتباه مى‏كنند، مگر من مدرسه را براى چه ساختم براى اينكه فرزندان خود و مردم را از مدارس تبليغى مسيحى (تبشيرى) نجات دهم، بويژه فرزندان بينوايان و ناتوانان را، و به همين دليل مدرسه را مجانى قرار دادم، مخالفان من نيز همين كار را براى رقابت با من انجام دادند، يعنى مدرسه‏اى برپا كردند براى بينوايان شيعه. حالا اگر بتوانم آنان رابه راه صواب بكشانم و برنامه مدرسه جعفريه را در آنجاهم به مورد عمل درآورم چه بهتر، و اگر نتوانم چون آنان مى‏خواهند با من رقابت كنند ناچارند راه مرا در پيش گيرند و مدرسه خود را مانند جعفريه اداره كنند و در اين صورت كارى كه موجب رضاى خداست انجام يافته چه بخواهند چه نخواهند( يعنى باسواد شدن و تربيت يافتن اطفال بينوايان در مدرسه‏اى رايگان، و مقصود همين است چه به دست من چه به دست مخالفان )اصولاً خدمات فرهنگى و فكرى او منحصر به نسل جوان نبود بلكه عموم مردم را درنظر داشت. وقتى اين بزرگ مرد به شهر صور رفت شيعيان اين شهر نه مسجدى داشتند براى اداى فرايض ونه محلى براى گردهمايى، شرف الدين خانه‏اى خريد و آن را به صورت حسينيه‏اى وقف كرد. او توانست از طريق اين حسينيه مردمى كه پراكنده بودند و از تربيت دينى بى بهره مانده بودند گردآورد و تربيت كند و سپس مسجدى ساخت با بناى مجلل در محلى مناسب كه مردم براى اداى فرايض جمع شوند و شرف الدين در آنجا به وعظ و ارشاد مى‏پرداخت.5ـ شرف الدين مصلح اكبر:چيزى كه روح آن بزرگ مرد را مى‏آزرد، تشتت و تفرقه مسلمين و در نتيجه تسلط بيگانگان بود، فلذا او سعى در ايجاد وحدت بين فرق مسلمين داشت به اين معنا كه اتحاد پيروان مذاهب مختلف در عين اختلاف مذهبى، در برابر بيگانگان او مى‏گفت:فرّقتها السياسه فلتجتمعهما السياسه(شيعه و سنى را سياست و مطامع سياسى از هم دور كرد و اكنون بايدسياست و مصالح سياسى اسلام و مسلمين آنان راكنار هم آورد.) كوششها و تلاشهاى او در رسيدن به اين هدف از تأليفات، مسافرتها، رفتارها و برخوردهاى او بخوبى روشن است كه ذكر چندى از آنان گذشت و به دو نمونه اشاره مي كنيم: شرف الدين روز ميلاد رسول اكرم(ص)را 12 ربيع الاول جشن مى‏گرفت و پس از پايان مراسم درمسجد به جشن اهل سنت مى‏رفت و با آنان در برگذارى اين جشن بزرگ اسلامى مشاركت مى‏نمود.[المرجعات مقدمه ص30 - النص و الاجتهاد مقدمه ص32 و 58 - شرف الدين ص170]خاطرات علماء ، صفحه 2نمونه ديگر از علاقه خالصانه او به اتحاد اسلامى و اقدامات آگاهانه او اينكه: در زمان او مسيحيان كه اقليتى درشهر صور بودند به مناسبت ورود مسطران (مقامى بالاتر از اسقف) جشن جديدى در صور براه انداختند و دولت نيز جهت باشكوه جلوه دادن جشن امكانات خويش را در اختيار آنان گذارد. درهمان ايام يك جوان سنى صورى كه درجامع الازهر درس خوانده بودبه صور بازمى گشت، شرف الدين از بازگشت او مطلع شد، مردم جبل عامل را دعوت كرد و جشن مفصلى برپاكرده و مردم را 30 (سى) كيلومتر به استقبال آن جوان سنى برد و تامرزهاى فلسطين به استقبال او رفت.["شرف الدين ص229"]در پايان چون دراين مختصر تمام ابعاد وجودى اين شخصيت بيان شد سخنى از عالم معاصر و دوست شرف الدين يعنى شيخ آقابزرگ تهرانى دربيان وصف شرف الدين نقل مى‏كنيم:فماذا يقول الواصف فيه؟ أهو مجتهد فاضِل؟ أم متكلم بارع؟ أم فيلسوف محقق؟ أم اصولى ضَلِع؟ أم مفسر كبير؟ أم مُحدّث صدوق؟ أم مورخ ثبت؟ أم خطيبِ مصقَع؟ أم باحث ناقِد؟ أم اديب كبير؟ نعم: هو كل ذلك، أَضِفْ اليه أنّه ذلك المجاهد الدّائب على المناضَله دون الدين و المكافح المتواصل دفاعه عن المذهب الحقّ، تشهد بذلك كلّه، المَحابر و امَزابر و الكتب و الدفاتر، الخطب و المنابر، و اعماله الناجعه و محاضَراته البديعه، و حِجاجه الدّامِغ.[نقباء البشر، ج3، ص1083و1084 - شرف الدين، ص76و77].والسلام على من يخدم الحق لذات الحق.2. ويژگيها و خصلتهاي علمي(1) محدث متبحر ـ شيخ آقا بزرگ تهرانى درباره‏اش مى‏نويسد: شرف الدين احاديثى كه از پيامبر و صحابه و اهل بيت روايت شده، همه را خواند چه از مآخذ سنى و چه شيعه، آنهم بصورتى دقيق توام با تحقيق تا جايى كه مى‏توان گفت:او همه احاديث را فراگرفت، و از اينجا بود كه به نشان دادن مسائلى و روشن كردن حقايقى توفيق يافت كه بسيارى از عالمان نيز، تا پيش از آنكه قلم آزاد و منزه او آنها را بپراكند، اطلاعى از آن مسائل‏و حقايق نداشتند. "ترجمه"["نقباء البشر، ج3، ص1083" شرف الدين ص58](2) محقق تاريخ ـ باز علامه بزرگوار شيخ آقا بزرگ تهرانى در اين باره چنين مى‏نگارد: شرف الدين كار خويش را تحقيق در مسائل شيعى قرار داد و روزگارو خانه خويش را وقف اين كار ساخت و بدين منظور اسناد و مدارك و نوشته‏هاى تاريخ اسلام را بدقت خواند و غربال كرد تا معتبر را از نامعتبر باز شناخت و وقايع و حوادث را چه كوچك و چه بزرگ همه را در غربال ببيخت تا سره از ناسره پاك ساخت و حقيقت مسلم را از اوهام و خيالات جدا كرد."ترجمه"["نقباءالبشر، ج3، ص183" شرف الدين ص68](3)متكلم زبردست ـ با اينكه ويژگى ممتاز شرف الدين رجوع به اصول و متون است با اين وصف در مقام عرضه و تبيين از مبانى كلامى نيز بخوبى بهره مى‏گيرد بطوريكه خود او وقتى سخن از تأليفات تلف شده‏اش "كه ذكر آن ميآيد" مى‏گويد از دو كتاب به نامسبيل المؤمنيندر 3 جلد پيرامون امامت دوازده امام و كتابالنصوص الجايه فى امامة العترة الزكيةياد مى‏كند و مى‏گويد در اين دو كتاب تاجايى كه بخواهيد دليلهاى عقلى و نقلى و استدلالهاى حكمى عرضه شده بود.["الفصول المهمه ص246، پاورقى ـ شرف الدين ص70"](4) شاعر و شعر شناس: شرف الدين خود مى‏توانست شعر را در سطح بالا بسرايد و در آغاز عمر از اين گونه شعر مى‏سرود، ليكن با اشتغال به كارهاى علمى و تحقيقى از پرداختن به شاعرى دست كشيد اما از تلطيف ذوق خويش غافل نماند و در كار شعر و شناخت آن تا آنجا وارد بود كه به وقوع زحاف در بيت زود پى مى‏برد.["مقدمه النص و الاجتهاد به قلم سيد محمد صادق صدر ص42 و11 ـ شرف الدين ص73"](5) خطيب توانا: گفته‏اند سيد عبدالحسين شرف الدين در مقام سخنرانى و القاء خطابه به پايگاهى بلند رسيد كه خطباى عرب بر آن غبطه مى‏بردند و دين و علم و فرهنگ بدان عزت مى‏يافت ـ ودرباره تأثير و تسلط وى بر سخن و خطابه آورده‏اند: هنگامى كه سيد به مصر رفت نخست با لباس اعراب كوچه و بازار ظاهر شد و روزى با همين لباس به يكى از مجامع بزرگ كه جمع كثيرى حضور داشتند رفت و پا بر منبر گذاشت و دو سخن آغاز كرد، تسلط او بر اداى معانى و مسائل دقيق با الفاظى گزيده آن اجتماع را شيفته كرد و همه از هم مى‏پرسيدند اين گوينده توانا و خطيب دانا كيست؟["المراجعات، مقدمه ص14 و النص و الاجتهاد مقدمه ص16و17 ـ شرف الدين ص73و74 "](6) نويسنده بزرگ: از خدمات ارزنده شرف الدين تأليفات و آثار گرانقدر اوست كه با سبكى ويژه، محققانه و عالى نگارش يافته است. شيخ مرتضى آل يس درباره تأليفات وى مى‏گويد: نوشته او، همه، از اين امتيازها برخوردار است: وارسى دقيق، تتبع گسترده، پي جويى دقيق و همه گير، نتيجه‏گيرى درست، بخوبى صيقل دادن به واژه‏ها و جمله‏ها، درستى در نقل، ارتباط و پيوستگى همه قسمتها به هم."المرجعات مقدمه ص26 ـ شرف الدين ص106"3. تأليفات3ـ و اينك شمارى از نوشته‏هاى عالى و مقدس شرف الدين:(1)الفصول المهمه فى تأليف الامةـ حاوى فصلهاى مهم در راه متحد ساختن امت اسلامى(2)الكلمة الغراء فى تفضيل الزهراءـ اين كتاب در بيان مقام برترو فضيلت مسلّم بانوى اكرم حضرت فاطمه زهراءسلام الله عليهااست.(3) المراجعات ـ مجموعه 112 نامه بين شرف الدين و شيخ الاسلام سليم بشرى مفتى و رئيس اسبق جامع الازهر مبادله شده است. اين دو عالم اسلامى، دراين نامه‏ها حقايق بسيارى را مورد بحث و نظر قرار داده‏اند.(4) النص والاجتهادـ اين كتاب كه در واقع به همان معناى اجتهاد در مقابل نص است كتابى است بسيار مهم و بيدارگر ودر آنجا شرف الدين حدوداً99 مورد رابر اساس موثق‏ترين مأخذ اسلامى در نزد اهل سنت بر مى‏شمارد كه در آنها همه بر خلاف نص پيامبرصلى الله عليه وآلهعمل شده است، چيزى كه بسيار قابل توجه است اين است كه كتابى بااين عمق و روح و هيجان و غنا و استناد را شرف الدين پس از سن 80 سالگى نوشته است.["النص و الاجتهادمقدمه ص20 ـ شرف الدين ص132و137"](5) ابوهريره ـ در شرح حال ابوهريره و نشان دادن مقدار اعتبار احاديث اوست.(6) المجالس الفاخره ـ شرحى بر حركت عاشورا و فلسفه اقامه شعائرحسينى(7) فلسفه الميثاق و الولاية ـ شرح آيهالست بربكمو بيانى ‏از ولايت، گفته‏اند در موضوع خود بى نظير است.(8) اجوبة مسائل جارالله ـ پاسخى است علمى و مستند به 20 سؤال موسى جارالله كه از علماى شيعه كرده است.(9) مسائل خلافيه ـ كتابى است فقهى كه در آن مسائلى بر اساس مذاهب خمسه مطرح شده است.خاطرات علماء ، صفحه 3(10) كلمه حول الرؤيه ـ رساله ايست اعتقادى شامل بحثى فلسفى وعميق.(11) الى المجمع العلمى العربى بدمشق ـ بحث در مورد تهمتهاى مجمع علمى دمشق در آن ايام نسبت به شيعه و ردّ اتهامات و دعوت به وحدت(12) ثبت الاثبات فى سلسله عن رواة - ذكر استادان مؤلف و آنان كه به سلسله اسناد متصل تا پيامبر(ص)و امامانعليهم السلامنقل حديث كرده‏اند.(13) مُولّفوا الشيعه فى صدر الاسلام - تحقيقى پيرامون كتاب ‏نويسان اسلامى از شيعه، كتاب ناتمام است و معرفى ويژه‏اى است از مؤلفان شيعه در عصر نبوت تا عصر امام هادى(ع)، بيشتر مطالب كتاب از مدارك اهل سنت است.["مُولّفوا الشيعه - مقدمه، ص9 - شرف‏الدين، ص108 و 109"](14) "زينب الكبرى" - پيرامون زندگانى صديقه صغرى زينب كبرى[سلام الله عليها].(15) "بغية الراغبين" - كتابى است ادبى در شرح حال عالمان، بزرگان خاندان شرف الدين و خاندان صدر. اين كتاب خطى است.اينها تأليفات بجا مانده از حضرت شرف‏الدين است و برخى از تأليفات ديگرش داستانى جدا دارد كه به قرار ذيل است:كار شرف‏الدين در مبارزات سياسى بويژه در مقابل فرانسوى‏ها به جايى رسيد كه حكم اعدام او را صادر كردند و به خانه او هجوم بردند و خانه و كتابخانه او را به آتش كشيدند و هرچه بود را سوزاندند و 19 كتاب خطى شرف‏الدين طعمه حريق شد و او مجبور شد با عائله خويش لبنان را ترك كند و مدتى به فلسطين برود، خود شرف الدين اين فاجعه غم‏بار را ياد ‏كرده و ‏فرموده: غم از دست دادن فرزند چه بسا از دل رخت بربندد امّا غم از دست دادن فرزندان فكر و زاده‏هاى انديشه، تا روزگار باقى‏است، باقى است.برخى از تأليفات تلف شده عبارتند از:1- شرح التبصره 2- تعليقة على الاستصحاب (حاشيه بر استصحاب رسائل) 3- سبيل المؤمنين (3جلد درباره امامت) 4- النصوص الجلية (امامت) 5- نزيل الآيات الباهره (امامت - صد آيه كه بنابر اسناد اهل سنّت درباره ائمه طاهرينعليهم السلامنازل شده) 6- المجالس الفاخره (4 جلد پيرامون زندگانى پيامبر و ائمهصلوات الله عليهم- آنچه بجا مانده و چاپ شده است قسمت مقدمه آن است)4. نكات1- روايت امام موسى بن جعفر(ع)فى قول اللّه عزوجل: انّما حرّم ربى الفواحش ما ظهر منها و ما بطن فقال: انّ القرآن له ظهر و بطن، جميع ما حرّم فى الكتاب هو الظّهر الظاهر و باطن ذلك ائمه الجوار و جميع ما احلّ اللّه فى الكتاب هو الظاهر و الباطن من ذلك ائمه الحققرآن را ظاهرى است و باطنى همه چيزهايى كه در قرآن حرام شده ظاهر امر است و باطن اين كارهاى زشت راهبران جائر بدكاره‏اند و آنچه در قرآن حلال شمرده شده ظاهر امر است و باطن (منشأ اصلى) اين كارهاى خوب رهبران درست‏كردار و برحقند.["شرف الدين، ص39-40].2-عن يونس بن عبدالرحمن عن بعض اصحابه عن خَيثَمَة عن ابى عبداللّه جعفر بن محمد (ع) قال: دخلت عليه اُودّعه و أنا اريد الشخوص الى المدينة فقال: ابلغ موالينا السلام و اوصهم بتقوى اللّه و العمل الصالح و أن يعود صحيحهم مريضهم وليعد غنيهم على فقيرهم و أن يشهد حيهم جنازة ميتهم و أن يتلاقوا فى بيوتهم و أن يتناوضوا علم الدين فان فى ذلك حياة لامرنا، رحم اللّه عبداً احيى امرنا و اعلمهم يا خيثمه انه لايغنى عنهم من اللّه شيئاً الا العمل الصالح فانّ ولايتنا لاتنال الّا بالورع و أن اشد الناس عذاباً يوم القيامة من وصف عدلاً ثمّ خالفه الى غيره[الفصول المختاره، ص287، چاپ4، شرف‏الدين، ص96].3- مناظره و آداب آن...قلت لابى عبداللّه (ع): بلّغنى انّك كرهت منّا مناظرة الناس و كرهت الخصومة فقال: امّا كلام مثلك فلانكره، من اذا طار احسن عن يطع و ان وقع يحسن ان يطير فمن كان هكذا لانكره كلامه[رجال الكسى، ص348، شرف‏الدين، ص97].- اگر بحثها و مناظره‏ها بر پايه حسن روابط انسانى و رعايت آداب فنّى و اصول اسلامى عملى نگردد پنج نتيجه زيانبار در پى خواهد داشت: 1- حق روشن نمى‏شود. 2- موضع حق تأييد نمى‏گردد. 3- روح كينه و تنافر در طرفين زنده يا تقويت مى‏شود. 4- قلب كدر و آلوده مى‏شود و نفس در جهت ضد پاكى و صفا و تهذيب قرار مى‏گيرد. 5- روابط اجتماعى رفته رفته به سستى و خلل‏پذيرى رو مى‏نهد.[شرف‏الدين، ص102].4- پيامبر اكرم(ص):من أحبّ أن يحيى حياة تشبه حياة الانبياء و يموت ميتةً تشبه ميتة الشهداء و يسكن الجنان الّتى غرسها الرحمن فليتولّ علياً وليوال وليه و ليقتد بالأئمة من بعده[الكاخ، ج1، ص208 - حليه‏الاولياء، ج1، ص86 - شرف‏الدين، ص119].عن على (ع): انّ لِ لااله الّا اللّه شروطاً و أنا و ذريتى من شروطها[غررالحكم، ص104 - الحياة، ج2، ص393 - شرف‏الدين، ص119].امام محمّد باقر(ع):كلّ من دان اللّه بعبادة يجهدُ فيها نفسه و لاالامام له من اللّه فسيعيه غير مقبول و هو ضال متحير[الكافى، ج1، ص374 - شرف‏الدين، ص120].امام صادق(ع):لايقبل اللّه من العباد الاعمال الصالحه الّتى يعملونها اذا تولّوا الامام الجائر الذى ليس من اللّه تعالى...[امالى الشيخ الطوسى، ج2، ص32 - شرف‏الدين، ص121].امام صادق(ع):فى بيان قوله تعالى و من يؤت الحكمة فقد اوتى خيراً كثيراً قال: هى طاعة اللّه و معرفة الامام[الكافى، ج1، ص185 - شرف‏الدين، ص122].5-عن على (ع): يا نوف... شيعتى - فى اموالهم يتواسون و فى اللّه يتباذلون يا نوف درهمٌ و درهمٌ و ثوب و ثوبٌ و الّا فلا:اى نوف (بكالى) شيعيان من، اموال و دارايى خود را در اختيار يكديگر قرار مى‏دهند و براى خدا به يكديگر بذل و بخشش مى‏كنند، يك درهم اين دارد و يك درهم آن يك جامه اين دارد و يك جامه آن. اگر رفتارشان غير از اين باشد شيعه نيستند.[بحارالانوار، ج68، ص191 - الحياة، ج1،ص247 -شرف‏الدين، ص235].والسلام على من يخدم الحق لذات الحق2. اسكندرخاطرات علماء ، صفحه 4درزمان اسكندر، حكيم يونان معروف به ديوژن كمترين توجهى به اسكندر نداشت تا اينكه اسكندر با جمعى به ديدن ديوژن آمدند اسكندر بعد از سلام گفت: اگر تقاضايى از من دارى بگو. ديوژن گفت: يك تقاضا بيشتر ندارم، من از آفتاب استفاده مى‏كردم تو جلو آفتاب راگرفته‏اى كمى آنطرفتر بايست. اسكندر درفكر فرورفت وبه اطرافيانش گفت: براستى اگر اسكندر نبودم دلم مى‏خواست ديوژن باشم.[داستان راستان، ج2، ص66]3. ابوسعيد ابوالخير1ـ ابوسعيد فضل بن الخير از اعظم مشايخ صوفيه است پدرش ابو الخير عطار بود و دوستار سلطان محمودغزنوى. ابوسعيد طفل بود و از پدرش خواست كه براى او اطاقى تهيه كند ابوسعيد همه آن خانه را الله نوشت. پدرش گفت: تو چرا اين كلمه را نوشتى؟ جواب داد تو نام سلطان خويش مى‏نويسى و من هم نام سلطان خويش. پدرابوسعيد از كرده خود پشيمان شد وآن نقشها همه محو كرد. شيخ ابوالقاسم گرگانى درباره شيخ گفته كه: اكنون كه اين فرزند را ديدم ايمن گشتم كه عالم را از اين كودك نصيب خواهد بود.[آخرين گفتارها، ص426 تا429]4. مقدس اردبيليدرجلسات عمومى گاهى درمقام بحث با ملاعبدالله تسترى سكوت مى‏كرد و مى‏فرمود: باشد تا مراجعه كنم و بعداً خصوصى مطالب را بيان مى‏كرد، بخاطر اينكه بحثهاى علمى درحضور توده مردم همراه با جدال خوشايند نيست.[حوزه، 9]5. ابن سيرين1ـ ابوبكر محمدبن سيرين ازتابعين و فقهاء بصره در قرن اول هجرى بود. گويند جوان زيبايى بود و به شغل بزازى مى‏پرداخت از قضا زنى بر او عاشق شد و به بهانه خريدن جنس او را به خانه خود دعوت كرد تا از او كام بگيرد ولى ابن سيرين نپذيرفت و هرچه براى آن زن از مضرات زنا گفت فايده نكرد تا سرانجام ابن سيرين به بهانه قضاء حاجت بيرون رفت و خود را به نجاست آلوده كرد و همينكه آن زن او را به اين وضع ديد از او متنفّر شد و او را از خانه خود بيرون كرد، خداوند به پاداش اين عمل علم تعبير خواب به او عنايت كرد و در اين رابطه حكايت عجيب ذيل را از وى نقل كرده‏اند: گفته‏اند زنى پيش ابن سيرين آمد و گفت: درخواب ديده‏ام كه تخم مرغ زير چوب مى‏گذارم جوجه مى‏شود ابن سيرين گفت: واى از تو از خدابترس و توبه كن. گفت: مگرمن چه كرده‏ام گفت: تو زنان نامحرم را براى مردان مى‏برى كه زنا كنند. به ابن سيرين گفتند: تو اين تعبير را از كجا كردى گفت: من از اين آيه قرآن استفاده كرده‏ام كه خدادرباره زنان مى‏فرمايد:كأَنَّهُنَّ بَيضٌ مَكنُونٌ[صافات/49]. و درباره منافقين ميگويد:كأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُسَنَّدَة[منافقون/4]. پس تخم زنانند و چوب سمبل منافقان است و جوجه‏ها بچه‏هاى حرام زاده‏اند.[آخرين گفتارهاى ص238 تا240]6. مدرّسشبى رضاخان ده هزار تومان براى مرحوم مدرّس فرستاد پيشخدمت رضاخان پول را زير نمد سيد گذاشت. مدرس گفت : به رضاخان بگو بخدا قسم اين ده هزار تومان را خرج نابودى خودت مى‏كنم اگر راضى هستى فبها وگرنه پيشخدمت را بفرست تاپول را بردارد!اين ماجرا شبيه فرستادن 1000 سكه طلا از طرف معاويه براى ابوذر است كه صبح فردا به بهانه اينكه اشتباهى رخ داده از ابوذر پس گرفت.[سيرى در تاريخ محمود حكيمى]مدرس در نامه‏اى به سلطان وقت مى‏نويسد: خداوند دو چيز را به من نداده، يكى ترس و ديگرى طمع. هركس با مصالح ملّى و امور مذهبى همراه باشد منهم با او همراهم والّافلا[كيهان فرهنگى، 9]روزى رضاخان يقه مدرس راگرفت و گفت: آخر سيد تو از جان من چه مى‏خواهى؟مدرس هم با آرامى گفت: مى‏خواهم تونباشى.[كيهان فرهنگى، 9]7. ميرداماددر يكى از سفرها كه شيخ بهايى و ميرداماد با شاه عباس بودند شاه عباس به ميرداماد كه چاق بود و عقب مى‏آمدگفت: ببين شيخ چگونه جلو افتاده و مثل شما متين و مؤدب حركت نمى‏كند. گفت: مگرنمى دانى اسب او چه شخصيتى را حمل مى‏كند اسب از شوق وشادى باسرعت ميرود. شاه عباس نزد شيخ بهايى رفت و گفت: ببين چاقى ميرداماد را عالم بايد مثل شما لاغر و سبك باشد و اهل رياضت باشد. شيخ گفت: نه‏ اى پادشاه خستگى اسب او بخاطر اين است كه كسى را حمل مى‏كند كه كوههاى سخت و استوار از تحمل آن ناتوانند.[حوزه، 9]8. شيخ محمد شوشتريچند سالى كه درعتبات بودم كفران نعمت زياد مى‏شد من از نانها كه دور مى‏ريختند برمى‏داشتم و نان نمى‏خريدم .[كيهان فرهنگى، 1]9. علامه طباطبائيدرنجف كه بوديم كراراً بچه دار مى‏شديم ولى زود فوت مى‏شد، روزى مرحوم قاضى كه از خويشان ما بود به منزل ما آمد و وقت رفتن به همسر من كه حامله بودگفت:دختر عمو اين بار فرزندت مى‏ماند پسر است نامش هم عبدالباقى است علامه مى‏گويد همينطور هم شد.[ناقل: استاد جعفر سبحانى (همراز عرشيان ـ روزنامه رسالت )]10. علامه امينيدر تدوين الغدير خيلى دوست داشتم كتاب صراط المستقيم (شيخ زين الدين عاملى بياضى) را ببينم شنيدم شخصى دارد، او را درحرم حضرت امير(ع)ديدم از او خواستم به طور امانت بدهد يا بروم به خانه‏اش حتى در دالان خانه، به هيچ وجه قبول نكرد مثل اينكه آسمان را به سرم زدند حال گريه عجيبى داشتم به كربلا آمدم يكى از دوستان به من رسيد و گفت: ازمرحوم والد كتابهايى مانده نفيس ولى قابل استفاده نيست شما به طور امانت استفاده كنيد بخانه‏اش رفتم اولين كتاب همين صراط مستقيم بود.[ناقل، آيت الله نجومى، كيهان فرهنگى، شماره 2]11. ميرزا جواد آقا تهراني1ـ براى رفتن به طبقه دوم مدرسه پابرهنه مى‏رفت تاصداى پاى او حجره‏هاى كنار پلّه ها را آزار ندهد.2ـ از درخت توت خانه اجاره‏اى استفاده نمى‏كرد و ميگفت: مادرخت را اجاره نكرده‏ايم و ميوه ها را براى صاحبش ميفرستاد.3ـ وصيت كرد بخاطر مراعات وقت مردم يك جلسه ختم برايم بگيريد.خاطرات علماء ، صفحه 54ـ مخارج جبهه خود را مى پرداخت و ميگفت: من كه سرباز نيستم.5ـ به فرزندانش عتاب كه چرا درساعات كار به خانه سر مى زنيد.6ـ نام آية الله را پاك كنيد.7ـ همينكه در دعوت‏ها از نام ايشان تجليل مى‏شد نمى‏پذيرفتند.8ـ هنگام رسيدن وقت غروب كلام را قطع و مى‏گفتندوَ سَبِّحُوهُ بُكرَةً وَ أَصيلاً[احزاب/42].و سبحان الله مى‏گفتند.9ـ به مساجدى مى‏رفت كه اورا نشناسند.10ـ همينكه متوجّه شد مادرش درتهران ناراحت است نجف را رهاكرد.11ـ نيمه شب سرما پشت درنشست كه مبادا همسرش را بيدار كند ولى همسر خواب ديد كه شوهرش پشت در نشسته بيدار شد و درب را باز كرد.12ـ ميگفت من عاشق ديدار خداوند هستم.13ـ سيدى در كتابى به او اهانت كرده بود براى عذرخواهى به منزلش آمد گفت: اگر اهانت بجابوده كه عذر ندارد و اگر بيجا بوده درعوض، جدّت ازمن شفاعت مى‏كند.14ـ در برابر تهديد به قتل منافقين ذره‏اى نهراسيد و گفت: شهادت افتخار من است.15ـ بارها به جبهه رفت و 14 خمپاره را بادعايى به هدف انداخت.16ـ مى‏گفت: دچار سردرد شديدى شدم خالصانه استغفار كردم براى هميشه سردردم خوب شد.12. آية الله جوادي آمليـ دربحث نماز جمعه روزى جدال بين ما و دوستانمان پيش آمد و بجايى رسيد كه كلماتى كه نباي� http://asery.pib.ir/195083/ http://asery.pib.ir/195083/ 1. شهداي خاندان بني هاشم1. پسران حضرت زينب(سلام الله)پس از خارج شدن امام حسين(ع)از مدينه فرزندان حضرت زينب عون و محمد ازمدينه بيرونآمده وخود را به امام رساندند .روز عاشورا حضرت زينب اين دو فرزند را آماده كرده و تقديم برادر كرد و به داخل خيمهرفت و وقتى شهيد شدند براى اينكه برادرش خجالت نكشد از خيمه بيرون نيامد .عبدالله جعفر در مدينه مجلس ختمى براى دو فرزندش گرفته بود، شخصى وارد شد و گفت :حيف شدند اين بچه‏ها عبدالله كفشى برداشته بر صورت او زد و گفت:ما ضرر كرديم كه از شركت در اين فوز محروم شديم.2. حضرت علي اكبر(ع)شبيه‏ترين مردم از نظر ظاهر و اخلاق و رفتار به رسول اكرم(ص)هر جا به امام حسين سلام مى‏دهيم بلافاصله مى‏گوييم و على على بن الحسيناولين شهيد از بنى هاشم - جنگاور و شجاعروز عاشورا اذان نماز را او گفت .پيامبر خدا وقتى به جوانان بنى هاشم نگاه كرد اين گونه فرمود:إنا أهل بيت اختار الله لنا الآخرة على الدنيا و أني ذكرت ما يلقى أهل بيتي من بعدي من أمتي من قتل و تطريد و تشريد[كشف‏الغمة، ج2،ص12].در منزلگاه ثعلبيه امام خواب مى بيند و كلمه استرجاع را مي گويد، على اكبر سؤال مي كند. حضرت جواب داد: صداى هاتفى را شنيدم كه مرگ پشت سر اين قافله در حركت است على اكبر پرسيد مگر ما بر حق نيستيم. حضرت فرمود: آرى بر حقيمعلى اكبر:اذا لابنالى بالموت و نموت محققين.[تاريخ ابن اثير]جاى مقايسه دارد با گفتگوى حضرت ابراهيم بافرزندش اسماعيل3. حضرت قاسم(ع)نوجوان شهيدى كه شب عاشورا در جواب عمو گفت:أَحْلَى مِنَ الْعَسَلِسنش به بلوغ نرسيده بود. براى جبهه رفتن، دست وپاى امام حسين را مى بوسيد تا اجازه بگيرد. امام او رادر آغوش گرفت و هر دو گريه كردند، او دلاورانه جنگيد تابه شهادت رسيد.4. برادران حضرت ابوالفضل(ع)مستجداش انشاءالله من الصابرين ـ لابنامى بالموتبرادران حضرت ابوالفضل يعنىحضرت عباس(ع)قبل از شهادتش به برادرها فرمود شماقبل از من به ميدان برويد تابراى شما نوحه سرايى كنم وچون برادر بزرگتر بود اول برادرهايش را به بهشت فرستادوآنگاه خودش ـ اين چهار برادر افتخار ام البنين هستند.5. مسلم بن عقيل(ع)نماينده امام به كوفه، امام در نامه‏اش فرمود: تو برادر من و مورد اعتماد من هستىدر روزهاى اول تا هجده هزار نفر دورش جمع شدند اما به خاطر تهديدها و تطميع‏هاى ابنزياد تنهاى تنها شد به طوريكه يك نفر نبود او را به خانه راه بدهد .روز واقعه يك تنه با مأموران جنگيد ولبهايش مجروح شد وباكمال‏افتخاربه شهادت رسيد.6. حضرت ابوالفضل(ع)قمر بنى هاشم ـ فقيه اهل بيت ـ بسيار اهل عبادت و نمازفرمانده ـ پرچمدارـ پاسدار خيمه‏ها ـ سقاباب الحوائجرجز او در كربلا:والله ان قطعتموا يمينى انى احامى ابدا" عن دينىچهل خاطره از شهداي كربلا، صفحه 27. كودكان شهيداين كودك هفت سال داشت، وقتى شهادت عبدالله بن حسن را ديد خيلى متأثر شد، غروبعاشورا وقتى لشكر عمر سعد خيمه‏ها را آتش زدند بچه‏ها فرار كردند، ده نفر به دنبالاين بچه افتاده بودند تاگوشواره او را برداشته، آنگاه اورا بكشند ،بالاخره به طرز نا جوانمردانه‏اى او را كشتند.1. محمد نوه عقيلدرشكم مادر بود كه پدرش امام حسن شهيد شد. سرپرستى اورا عمويش امام حسين بر عهدهگرفت ،ده ساله بود كه در آغوش عمويش به شهادت رسيد، روز عاشورا وقتى غربت امام راديدبه سوى ميدان دويد و خودش را سپر كرد و شمشيرى كه براى آسيب رساندن به امام فرودآمد دست او را قطع كرد.خودش رادربغل‏عموانداخت ،دشمن جلوآمده سرازتن اين طفل‏جدا كرد.2. عبدالله بن حسينجعفر طيار در جنگ موته كه به فرمان پيامبر شركت كرده بود شهيد شد. فرزندش محمد درجنگ صفين شهيد شد .فرزند محمد ، قاسم در كربلا به شهادت رسيد.(شجره طيبه )3. قاسمجعفر طيار در جنگ موته كه به فرمان پيامبر شركت كرده بود شهيد شد. فرزندش محمد درجنگ صفين شهيد شد .فرزند محمد ، قاسم در كربلا به شهادت رسيد.(شجره طيبه )2. صحابه شهيد كربلا1. هاني بن عروهپيرمرد نود ساله ميزبان حضرت مسلم ،گرفتار مزدوران ابن زياد شد. او بزرگ دوازده هزار مرد مسلح بود ولى در زندان ابن زياد ابتدا شكنجه و سپس در بازار گوسفند فروشهاسر بريدند. هانى به هيچ قيمت حاضر نشد مسلم بن عقيل را تحويل دهد و گفت: به دور از جوانمردى است كه مهمان خود را تحويل شما بدهم.هانى را در بازار گوسفندفروشها سر بريدند.2. حبيب بن مظاهرصحابى پيامبر(ص)بود. در جنگهاى اميرالمؤمنين شركت داشت .دانشمند و مورد اعتماد ومحبوب مردم كوفه بود .روزى با ميثم تمار به هم رسيدند ،حبيب به ميثم گفت: مى‏بينم كه به زودى به دار آويختهمي شوى. ميثم گفت: من هم مى‏بينم تو را در راه يارى فرزند رسول خدا شهيد مى كنند وسرت را بريده در كوفه مى‏گردانند.مردم كه اين گفت وشنود را ديدند متحير مانده بودند كه رشيد هجرى از راه رسيد وگفت :قاتل ميثم صد درهم بيشتر از قاتل حبيب جايزه مى‏گيرد.چند سالى گذشت هر سه پيشگويى عملى شد.(رجال كشى )3. انسمسن‏ترين صحابي شهيد كربلا4. مسلم بن عوسجهصحابى ـ عابد ـ حاضر در فتوحات صدر اسلام، اهل تبليغ و ارشاد، بعداز شهادت حضرت مسلمبن عقيل با زن و فرزندش از كوفه فرار كرد.چهل خاطره از شهداي كربلا، صفحه 3شب عاشورا به امام حسين(ع)عرض كرد: آنقدر مى جنگيم تا اسلحه‏ها تمام شود آنگاهباسنگ مى‏جنگيم. وقتى شهيد شد امام بر بالينش آمد و اين آيه را تلاوت كردفمنهم من قضى نحبه و منهم...در لحظه آخر دوستش حبيب بن مظاهر را به يارى امام سفارش كرد .مسلم قرائتش را بر حضرت على(ع)عرضه كرد.3. قاصدان شهيد كربلاازجوانان كوفه بود. بارها ميان امام حسين(ع)و مردم كوفه نامه آورد.درآخرين بار كه پيام امام را براى مردم كوفه مى‏آورد دستگير شد. قبل از دستگيرى نامه را جويد تا به دست دشمن نيفتد.ابن زيادگفت : بايد درمقابل مردم به امام حسين وپدرش على(ع)دشنام بدهى، پذيرفت بالاى منبر رفت وگفت:انّ الحسين خير خلق الله ابن فاطمه بنت رسول الله و انا رسوله اليكم فاجيبوه ثم لعن ابن زياد و اباهماموران او را گرفتند وبه شهادت رساندند.وقتى خبر شهادتش به امام حسين(ع)رسيد چشمان امام از اشك پر شد واين آيه را تلاوت كرد،ومنهم من قضى نحبه ومنهم من نيتظر[(معجم رجال خوئى)، (قاموس تسترى )]صحابى ـ فقيه ـ نامه رسان حضرت مسلم براى امام حسين(ع)درراه دستگير شد. او را پيش ابن زياد آوردند، اقرار نكردوگفت: از مرگ نمى ترسم. اين پيرمرد صحابى را از بالاى قصر دارالاماره پرتاب كرده و آنگاه سرش را بريدند.عبدالله برادر رضاعى امام حسين بود.حامل نامه امام به مردم بصره بود تا مردم را به كربلا دعوت كند. شخصى در بصره سليمان را با نامه تحويل حكومت داد و به شهادت رسيد.4. توابين شهيد كربلاهر دو از خوارج بودند. بعد از طرفداران معاويه ويزيد و همراه سپاه عمر سعد به كربلا آمدند تا عصر عاشورا هوادار يزيد بودند امّا بعد از شنيدن هل من ناصر امام حسين به طرف امام آمدند و وفادارى خود را اعلام كردند و هر دو با هم در يكجا شهيد شدند.از خانواده‏اى بزرگ و با شخصيت بود. حر در كوفه رئيس بود .باهزار نفر راه را بر امام بست امّا مودب و متواضع بود .وقت نماز مردانگى به خرج داده به امام اقتدا كرد. وقتى جلو امام را گرفت امام فرمود: مادرت به عزايت بنشيند، حّر گفت:حيف كه مادرت زهرا است وگرنه جواب مى دادم. روز عاشورا گفت: خودم را ميان بهشت و جهنم مى‏بينمبالاخره تصميم گرفت حسينى شود، خدمت امام رسيد و امام توبه‏اش راپذيرفت فورى به ميدان رفت وبه شهادت رسيد. امام بر بالينش آمد، به رخسارش دست كشيد وفرمود: تو را بايد آزادمرد ناميدهمانگونه كه مادرت نامت را حرگذاشته.5. بردگان شهيد كربلاابونيزر از اهالى ايران از مناطق كويرى بود و قنات كندن را خوب بلد بود ،حضرت على(ع)در حفر قناتها از او كمك گرفت و مزرعه‏اش را به نام او نام گذارى كرد.مزرعه ابو نيزرماجراى وقف چشمه آب كه حضرت فرمود: قلم و كاغذ بياوريد تا وقف كنم مربوط به اين مزرعهاست. اين پيرمرد به همراه فرزندش در كربلا شهيد شدند.غلام بود ـ صحابى بود ـ در تمام جنگها يار على(ع)بود ـ در كربلا شهيد شد.غلام امام مجتبى(ع)بود، بعد از شهادت امام حسن(ع)در خانه امام حسين(ع)كار مى‏كرد.او با كمال افتخار در كربلا به شهادت رسيد مادرش در خانه امام سجاد كار مى‏كرد. چون سفر كربلا پيش آمد اين مادر و فرزند از مدينه همراه امام حسين(ع)به كربلا آمدند.مُنجح از اولين شهيدان كربلاست و نامش در زيارت ناحيه آمده است.[تنقيح المقال، ج 3، ص247].برده‏اى كه رسول خدا را درك كرد. حضرت امير او را به فرماندهى كوفه منصوب كرد. بعد از مدتى والى آذربايجان شد. وقتى به شهر انبار حمله شد امام نامه‏اى نوشته به دست سعد داد تا براى مردم بخواند (همان خطبه معروففانّ الجهاد باب من ابواب الجنّة) بعد از حضرت على(ع)ازياران امام حسن و امام حسين بود و در كربلا شهيد شد.جون برده سياه ـ متخصص اسلحه ـ شب عاشورا امام به خيمه تعمير اسلحه آمد و شعر معروف را خوانديا دهراف لك من خليل...روز عاشورا امام او را آزاد گذاشت ولى جون خودش را روى پاى امام انداخت و گفت: برده‏اى سياهم بدبو هستم اما عمرى در خدمت شما بوده‏ام مى‏خواهم خونم در راه شما ريخته شود. امام اجازه داد به ميدان رفت رجز مى‏خواند كه افتخارم همين بس كه حامى دين خدا شده‏ام .پس از شهادتش امام بر بالينش آمده فرمود: بار خدايا روسفيدش كن، خوش بويش قرار ده، او را با ابرار محشورش نما.امام باقر(ع)فرمود: وقتى بنى اسد براى دفن شهدا آمدند بوى خوشى از بدن او استشمام كردند.چهل خاطره از شهداي كربلا، صفحه 4پدرش راهنماى رسول الله در هجرت از مكه به مدينه بود.اسلم قارى قرآن، كاتب امام، مسئول حفظ اسناد ونوشته جات امام (بايگانى) رجز او:اميرى حسين و نعم الامير سرور فوأد بشير النذيروقتى شهيد شد امام بر بالينش آمده ودست به گردنش انداخته صورت به صورتش گذاشت و گريه كرد. اسلم چشم باز كرد، امام به صورتش لبخند زد اسلم گفت :كيست مانند من كه پسر پيامبر در وقت احتضار صورت به صورتش بگذارد.6. خصوصيات شهداي كربلاچند روزى قبل از اينكه كاروان اهل بيت به كربلا برسند مردى وارد آن منطقه شد، مردم نام او را پرسيدند او گفت: خبر يافته‏ام كه در اين نقطه بين سپاه حق و باطل درگيرى مى‏شود براى كمك آمده‏ام. اين مرد در كربلا ماند تا امام وارد شد و روز عاشورا به شهادت رسيد ولى هيچ كسى نام او را نفهميد لذا مرحوم سيد رضا صدر در كتاب پيشواى شهيدان نام او را شهيد گمنام گذاشته است.مسلم يك پايش را در جنگ صفين از دست داده بود.بااينكه طبق آيات جهاد از جنگ معاف بود در كربلا حاضر شد و به شهادت رسيد.از چهره‏هاى سر شناس شيعه در كوفه، مردى آگاه و اسلحه شناس، مسؤل دريافت اموال و خريد اسلحه دركوفه براى حضرت مسلم بن عقيل بود. روز عاشورا هنگام ظهر خدمت امام آمد و گفت: جانم فداى تو وقت نماز نزديك شده دوست دارم نماز گزارده به ملاقات خدا بروم. امام نگاهش را بالا انداخت و فرمود: تو نماز را به ياد آوردى خداوند تو را از نمازگزاران قرار دهد. آنگاه ابوثمامه و جمعى ديگر با امام نماز جماعت خواندند. او جزء آخرين سه نفرى بود كه روز عاشورا از ياران امام باقيمانده بود.[عنصر شجاعت]جوانى قهرمان از اشراف كوفه بود، همين كه به همسرش پيشنهاد رفتن به كربلا را داد همسرش استقبال كرده گفت: به شرط اينكه مراهم ببرى.زن و شوهر شبانه از كوفه فرار و به لشكر امام پيوستند.روز عاشورا زن شوهرش را تشويق مى كرد. به شوهرش گفت: پدر و مادرم به فدايت جنگ كن پيش روى فرزند پيامبر من هم باتو هستم تاشهيد شوم. همسر عبدالله عمود خيمه را برداشت به سوى دشمن رفت امّا امام دستور داد برگردد او هم اطاعت كرد.وقتى شوهر روى زمين افتاد زن بربالينش آمده گفت: بهشت بر تو گوارا باد. دشمن از او هم صرف نظر نكرد و همسر عبدالله را به شهادت رساند.پيرمرد عابد، شجاع از صبح عاشورا تا تنهايى امام حسين(ع)جنگيد تا اينكه به زمين افتاد و در ميان كشته‏ها بيهوش افتاده بود، وقتى به هوش آمد فرياد خوشحالى دشمن را شنيد خنجرى از قبل در چكمه هايش پنهان كرده بود بيرون آورد و جنگيد تا شهيد شد.[(عنصر شجاعت كمره‏اى )]از ياران حضرت على(ع)در سه جنگ صفين، جمل و نهروان بود. درجنگ صفين فرمانده بود.همين كه قاصد امام مردم بصره را براى كمك دعوت كرد هيچ كس جز هفهاف به كربلا نيامد بااينكه وسيله نداشت، جاده‏ها هم نا امن بود پياده به كربلا آمد و شهيد شد.در كربلا در بين كشته‏ها افتاده بود. مجروح شده بودبعد از مجروحيت اسير شد ودر زندان دشمن به شهادت رسيد.از معروفين كوفه بود، كوفه حكومت نظامى بود، فكر كرد كه چگونه از كوفه خارج شده و خودش را به لشكر امام برساند.بالاخره لباس سربازان دشمن راپوشيد و همراه لشكر عمر سعد بيرون آمد و در كربلا خودش رابه امام رساندو روز عاشورا همراه فرزندش شهيد شد.موّقع به معناى دردمند است گويا اين اسم از روز اول به پدرش الهام شده بود. در عاشورا در اثر شمشيرها بى هوش روى زمين افتاد، بستگانش كه در لشكر يزيد بودند اورابه پشت جبهه و پس از آن به كوفه بردند و مخفيانه مداوا كردند. ابن زياد فهميد و فرمان قتل اورا داد امّا با وساطت افراد دستور داد با غل و زنجير تبعيد شود، پس از يك سال جراحت و تبعيد به شهادت رسيد.از اشراف قبيله، جنگ آور و با سابقه در اسلام بود.در زمان عثمان از طرفداران عثمان بود همزمان با امام حسين از مكه بر مى‏گشت در مسير راه در يك توقفگاه استراحت مى‏كردند. امام قاصدى فرستاد و او را به خيمه‏اش دعوت كرد. زهير به فكر فرو رفت همسرش گفت: آيا به دعوت امام لبيك نمى‏گويى؟ زهير نزد امام رفت و متحوّل شد، برگشت و گفت: خيمه هارا بر كنيد و در كنار خيمه‏هاى حسين بر پا كنيد من حسينى شدم .دو برادر اول علوى بعد اموى ودر پايان حسينى شدند.هر دو برادر از ياران حضرت على در جنگ صفين بودند.حلاس رئيس شرطه امام على در كوفه بود.با عمر سعد به كربلا آمدند، عمر سعد مصالحه‏اى را تنظيم كرد امّا ابن زياد نپذيرفت و گفت: من تو را براى صلح نفرستادم وقتى جنگ جدّى شد اين دو برادر فكر كرده تصميم گرفتند به اردوگاه امام بروند.شب هشتم محرم خود را به امام حسين رسانده و روز عاشورابه شهادت رسيدند.[عنصر شجاعت http://asery.pib.ir/195082/ http://asery.pib.ir/195082/ 1. كسروي1. كسروي ومسئله نبوتـ نام پيغمبر(ص)را كه در عربى (رسول) گويند از معناى مسلّم و متواتر خود انداخته. معناى مسلّم آن (فرستاده از طرف خدا) است، او گفته پيغمبر يعنى (برانگيخته از طرف خدا)؛ يعنى مردى كه مويد باشد و به پا خيزد و اقداماتى بكند و لازم نيست اقدامات او از راه وحى باشد، هر چه خودش صلاح ديد و اقدام كرد پيغمبر است و همين كه در كارش موفق شد، معلوم است خدا خواسته و پيغمبر است. به نظر ايشان، هيتلر و استالين كه به كار برخاسته و اقداماتى كرده اند پيغمبر هستند، چون قيامى كردند و وحى هم لازم نيست. اين معنى را براى اين كرد كه تطبيق بر خودش بكند كه به پا خاست و دست به كارهايى زد. (آيا لغت قابل معنى هوا و هوس است.)2. كسروي در قرآن1. تمسك به قرآن براي اثبات نبوتشـ كسروى در كتاب يكم آذر مى‏گويد:من در هدفم به پا خاستم و خدا پرده را از جلو چشمم برداشت، هم چنانكه از جلو چشم محمد(ص)برداشت و فرموده:أَ لَمْ نَشْرَحْ لَك صَدْرَك[انشراح/1].فَكشَفْنا عَنْك غِطاءَك فَبَصَرُك الْيوْمَ حَديدٌ[ق/22].آيهأَ لَمْ نَشْرَحْبيان منّت خداست و كارى به وحى ندارد.و آيهفَكشَفْنامربوط به قيامت است. به دليل آيات قبلىوَ نُفِخَ فِي الصُّورِ ذلِك يوْمُ الْوَعيدِ وَ جاءَتْ كلُّ نَفْسٍ مَعَها سائِقٌ وَ شَهيدٌ لَقَدْ كنْتَ في غَفْلَةٍ مِنْ هذا فَكشَفْنا عَنْك غِطاءَك فَبَصَرُك الْيوْمَ حَديدٌ[ق/22 -20]. كه مربوط به قيامت است. چه كار به الهام و وحى و تأئيد از طرف خدا دارد.لغزش كسروى در نقل آيات در 3 كتاب او هويدا است.2. تحريف قرآن از سوي كسروياصل قرآن:وَ قالُوا لَنْ نُومِنَ لَك حَتّى تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ ينْبُوعاً[اسراء/90].نقل كسروى:وَ قالُوا لَنْ نُومِنَ لَك حَتَّى تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ ينْبُوعاًاصل قرآن:2ـأَوْ تَكونَ لَك جَنَّةٌ مِنْ نَخيلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْأَنْهارَ خِلالَها تَفْجيرا[اسراء/91].نقل كسروى:أَوْ تَكونَ لَك جَنَّاتٌ مِنْ نَخيلٍ وَأعْناَبٍ فَتُفَجِّرَ الْأَنْهارَ خِلالَها تَفْجيرااصل قرآن:3ـأَوْ تُسْقِطَ السَّماءَ كما زَعَمْتَ عَلَينا كسَفاً أَوْ تَأْتِي بِاللّهِ وَ الْمَلائِكةِ قَبيلاً[اسراء/92].نقل كسروى:اين قسمت از آيه را آخر همه ذكر كرده و به جاى آنأَوْ يكونَ لَك بَيتٌ مِنْ زُخْرُف[اسراء/93]. را گفته.اولاً خود آقاى كسروى اعتراف كرده كه آيات بالا را از ابوالفضل گلپايگانى از بزرگان بهائى‏ها گرفته و اشكالات ديگرش را قبل از كسروى يهود و نصارا بيان كرده اند و پاسخ‏هايى نيز داده شده است.3. اعتقاد كسروي به قرآن و جواب او1 ـ گاهى گويد كتاب آسمانى است.2 ـ گاهى گويد ساخته پيغمبر(ص)است.3 ـ گاهى مردم را به داورى قرآن مى‏طلبد.4 ـ گاهى داورى قرآن را قبول ندارد.5 ـ گاهى قرآن را به تنهايى كافى مى‏داند.6 ـ گاهى قرآن را سبب اختلاف مسلمين مى‏داند.آقاى كسروى شما از قرآن به آيه 90 و 93 سوره اسرىوَ قالُوا لَنْ نُومِنَ لَك حَتّى تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ ينْبُوعاً أَوْ تَكونَ لَك جَنَّةٌ مِنْ نَخيلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْأَنْهارَ خِلالَها تَفْجيراً أَوْ تُسْقِطَ السَّماءَ كما زَعَمْتَ عَلَينا كسَفاً أَوْ تَأْتِي بِاللّهِ وَ الْمَلائِكةِ قَبيلاً أَوْ يكونَ لَك بَيتٌ مِنْ زُخْرُفٍ أَوْ تَرْقى فِي السَّماءِ وَ لَنْ نُومِنَ لِرُقِيك حَتّى تُنَزِّلَ عَلَينا كتاباً نَقْرَوهُ قُلْ سُبْحانَ رَبِّي هَلْ كنْتُ إِلاّ بَشَراً رَسُولا[اسراء/93-90].استشهاد مى‏كنيد كه پيغمبر معجزه نداشت. اگر شما اينقدر قرآن را قبول داريد كه استشهاد مى‏كنيد، پس چرا به آياتى كه خود قرآن راجع به معجزه انبياء دارد، مثل اژدها شدن عصا و يد بيضا براى اثبات معجزه استشتهاد نمى‏كنيد؟4. ايراد كسروي به قرآناو مى‏گويد آيهحَتّى إِذا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَها تَغْرُبُ في عَينٍ حَمِئَةٍ[كهف/86].كسروي، صفحه 2و آيهحَتّى إِذا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ ِ وَجَدَها تَطْلُعُ عَلى قَوْمٍ لَمْ نَجْعَلْ لَهُمْ مِنْ دُونِها سِتْراً[كهف/90].كه درباره ذى القرنين است، اشكال دارد، زيرا اين آيه با هيئت بطلميوس كه مردود است موافق است و دلالت بر مسطح بودن زمين و ميخ بودن ستاره‏ها دارد.جواب:1 ـ در كجاى 2 آيه نام زمين برده شده تا كروى يا مسطح باشد.2 ـ در كجاى 2 آيه كوبيده شدن ستاره‏ها به آسمان مثل ميخ معلوم شده است؟3 ـ در هيئت بطلميوس ستارگان به فلك هشتم مثل ميخ كوبيده شده است، ولي قرآن ستارگان را زيور آسمان دنيا مى‏داند4 ـ در آيه كلمهوَجَدَهارا به معناى ديد معنى كرده، غلط است.5 ـ بر فرض كه قرآن روى هيئت بطلميوس آمده و آن هيئت قطر خورشيد را 60 برابر قطر زمين مى‏داند. چطور در زمينِ كوچكتر از خود فرو مى‏رود؟چند اشكال ديگر نيز دارد. پس مراد ازمَغْرِبَ الشَّمْس و مَطْلِعَ الشَّمْسِامر نسبي و اعتبارى است و واقعيتى در خارج ندارد. مثل الفاظ (بالا، پائين، جلو، عقب) كه نسبى است.مگر حالا آقايانى كه كروى بودن زمين را مسلّم مى‏دانند تعبير به مشرق و مغرب نمى‏كند. لفظ (مشرق و مغرب) كه شاهد بر مسطح بودن نيست. مثلاً يك توپ كه كرَوى است، بالا، پائين، راست و چپ نبايد داشته باشد.تعجّب اينجا است كه كسروى نعره زده است كه اگر همه جمع شويد جوابم را نمى‏دهيد. از قم و نجف كمك بگيريد، نخواهيد توانست و اگر جوابم را داديد من از همه گفته‏هايم برمى‏گردم. در همان زمان جوابش چاپ شد. ديد و خواند و قانع شد، ولى به رو نياورد و برنگشت. امان از غرور، امان از لجاجت، امان از نامردى.در كتاب الميزان، اسلام و هيئت الهدى الى دين المصطفى، مجموعه شرقيات در پيرامون آيه و تفسير آن بحث شده است. براي مطالعه بيشتر به اين چند كتاب مراجعه كنيد.كسروى وحى را (دانا كردن خدا كسى را) معنى مى‏كند و فرشته و جبرئيل را لغو مى‏داند.جواب: اولاً، كجا وحى اين گونه معنى شده است ثانيا، اين (دانا كردن خدا) امر خارق عادتى است و همگانى نيست و شما مى‏گوئيد كارهاى خدا همه و همه روى برنامه است. امكان ندارد مريض به دعا شفا يابد. امكان ندارد به صدقه دفع بلا گردد. امكان ندارد از سنگ، شتر بيرون آيد. امكان ندارد، آفتاب برگردد، زيرا هر كارى با اسبابى بايد باشد.تمام اينها متن كلمات كسروى است در كتاب (ورجاوند، ص46)خوب اقاى كسروى اگر هر كارى اسبابى دارد، دانائى هم اسبابى دارد يا از 1 ـ تحصيل يا از 2 ـ تجربه و يا از 3 ـ فكر و انديشه است. شما كه ادعا مى‏كنيد (خدا مرا دانا كرده) از كدام اسباب اگر همين 3 اسباب است خدا خيلى‏ها را دانا كرده و اگر غير از اين3 اسباب است چيست؟ و چرا شما كه براى قدرت خدا وسائل را محدود مى‏كنيد، اسباب معنوى را قبول نداريد. سببيت دعا را براى شفا، صدقه را براى سلامتى چون سبب مادى نيست، قبول نداريد. چطور درباره خودتان مي پذيريد؟كسروى گويد: همان طوري كه گفتگو با تلفن احتياج به واسطه ندارد، رابطه و وحى با خدا احتياج به جبرئيل ندارد.جواب 1 ـ شما اصل رابطه داشتن خود را ثابت كن تا بعد3. عقايد كسروي1. كسروي و دينبراى موسى، معجزه ثابت مى‏كنى؛ تو هم اگر پيغمبر هستى، معجزه بايد داشته باشى.كسروى دين را در 3 كتاب خود 3 رقم معناى متضاد كرده است.1 ـ در كتاب (پيرامون اسلام) گفته: دين‏ها همه يك رقم خواست‏هاى مردم است و كهنه و نو و قابل عوض شدن نيست و همه دين‏ها يكى است و همه از چند چيز صحبت مى‏كند كه آن چيزها عبارت است از:1. خدايى هست.2. هدف از خلقت هست.3. انسان اشرف مخلوقات است.4. بد و خوب با هم است و انسان بايد خوب را انتخاب كند.5. قيامتى هست.6. عقب جهل و ناراحتى‏ها خوشى‏هائى است.7. تكان دادن عقلها2 ـ در كتاب شيعي گرى دين را معنى مى‏كند به اينكه دين عبارت است از اينكه ايرانيان بدانند چگونه كار كنند و همه بهره‏مند شوند و خرابى‏ها را آباد كنند. دين اين است، گفتگو از على و ابوبكر چيست؟ بايد دنياى خود را اصلاح كنيم.3 ـ در كتاب ديگرش جور ديگرى معنى كرده و هر 3 اين كتاب در يك سال چاپ شده است.اولاً، كدام لغت دين را اينطور معنى كرده؟ مگر لغت دلخواهى افراد است؟ثانيا، 2 معناى مذكوره متضاد است؛ كدام صحيح است، كدام غلط؟كسروى براى قدرت خدا حدّ معلوم كرده و در كتاب در پيرامون اسلام مي گويد: نادانان خيال مى‏كنند قدرت خدا غير محدود است. اين همان حرف يهود است كه خدا در قرآن سوره 5 نقل مى‏كندوَ قالَتِ الْيهُودُ يدُ اللّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيديهِمْ وَ لُعِنُوا بِما قالُوا بَلْ يداهُ مَبْسُوطَتانِ[مائده/64].كسروي، صفحه 3كسروى هدف از همه آفرينش را زندگى دنيا مى‏داند.قرآن مى‏گويد:اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَينَكمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلاد[حديد/20].و فرمود:إِنَّ الدّارَ الآْخِرَةَ لَهِي الْحَيوان[عنكبوت/64].و فرمود:الَّذينَ يسْتَحِبُّونَ الْحَياةَ الدُّنْيا عَلَى الآْخِرَةِ[ابراهيم/3].2. كسروي و وحيـ تو مى‏گويى خدا بدون جبرئيل هم مى‏تواند حقايق را به قلب القا كند. مى‏گوييم بدون پيغمبر هم مى‏تواند حقايق را به قلب خود مردم القا كند؛ چطور مى‏گويى خدا به قلب من القا كرد تا به شما برسانم و بگويم؟ تو جبرئيل را براى وساطت قبول ندارى و مى‏گويى لغو است و خدا بدون او مى‏تواند، ما هم وساطت ترا لغو مي دانيم و مى‏گوييم خدا بدون تو مى‏تواند به قلب خودمان القا كند.به قول سراج حرف‏هاى كسروى مثل حرف‏هاى آن روضه‏خوان قلّابى بود كه دروغ روضه مى‏خواند و مى‏گفت اينها را خود آقا به دلم مى‏اندازد.خلاصه در مسأله وحى 3 اشكال به كسروى وارد است.1 ـ معناى وحى بى‏دليل است.2 ـ وحى امر عادى نيست و او مى‏گويد هر چيزى سبب ظاهر و عادى بايد داشته باشد.3 ـ وساطت جبرئيل را لغو مي دانست كه اينهم 2 ايراد داشت.از كسروى پرسيدند برانگيخته را چگونه بشناسيم؟گفت: همانطورى كه دانشمند و پزشك را از رفتار و گفتارش نه، چيز ديگر.اين حرف چند اشكال دارد.1 ـ دانشمند و پزشك، ادّعايى از طرف خدا و برانگيختگى ندارند و راه امتحان هر دو معلوم است، يكى از راه حلّ مشكلات و ديگري طبابت، امّا برانگيخته چون ادعاى خارق عادتى دارد كه وحى است و ما نمى‏دانيم، بايد نظير همين خارق عادت را (وحى) كه معجزه است نمايان كند تا ما از ديدن مثل پى به مثل ببريم.معجزه و وحى هر دو خارق عادت است، هر كه وحى را ادّعا كند بايد قادر بر ديگرى باشد. خلاصه، راه امتحان برانگيخته، رفتار و كردار نيست، بلكه معجزه است تا تناسب داشته باشد. و ملاحضه شود گفتار و رفتار خوب چه تناسبى با وحى و ارتباط با خدا دارد. چقدر انسان‏هاى خوش‏گفتار و خوش‏رفتار كه رابطه و وحى ندارند.2 ـ ما همان پزشك را قبل از مراجعه گواهينامه مى‏خواهيم و بدون گواهينامه خود را به دست او نمى‏دهيم تا اگر خوب شديم بعد بفهميم خوب دكترى بود. بلكه اول گواهينامه مى‏خواهيم. پيغمبر را هم اولاً مصدق لازم است، نه اينكه سر بسپاريم تا آخر ببينيم چه مى‏شود. آخر عمر پى ببريم كه اشتباه بوده يا نه.3. كسروي ومسئله نسخكسروى گويد، چون در قرآن و احاديث ناسخ و منسوخ زياد داريم و آن براى مقتضى زمان است بايد الآن نيز بعضى از دستورات اسلام براى مقتضى زمان عوض شود.جواب: به فرموده مرجع مجاهد گمان نيست، حتى يك حديث ناسخ ديگرى باشد، خوب بود ايشان لااقل مثال بزند كدام حديث ناسخ ديگري است.امّا در قرآن اوّلاً، نسخ؛ يعنى تمام شدن مدّت حكم نه عوض شدن حكم.ثانيا، در آياتى كه ادعاى نسخ شده آخر خود آيه مى‏گويد كه اين حكم عوض شدنى است يا تصريحا يا تلويحا.ثالثا، اصل نسخ قرآن را آيت الله خوئى در البيان و علامه در الميزان چگونگى آن را ثابت كرده اند و فرموده‏اند نسخى ما نداريم. (مراجعه شود به اين دو تفسير)رابعا، نسخ ادّعا شده درباره بعضى جزئياتى است براى بعضى اشخاص، نه احكام كليه عمومى.آرى، در اسلام احكامى نظر به احكام ديگرى دارد. مثل:لا ضرر، لا حرج، اكراه و اضطرار براى مراعات حال مردم. در همه جا نه اينكه حكم اوّلى را برداشته، بلكه با وجود حكم اولى براى مراعات، احكام ثانويه جعل كرده است.4. كسروي و استخارهكسروى به استخاره اشكال كرده و مسخره مي كند و مى‏گويد خوب بود عالم را به استخاره مى‏گرفتيم.استخاره 2 معنى دارد:لغوى و آن در هر كارى خوب است.اصطلاحى و آن در موردى است كه عقل خود انسان و عقلا از كار عاجز بماند. در انسان حال تحير و اضطراب پيدا شود و خدا هم كه مى‏فرمايد:أَمَّنْ يجيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ يكشِفُ السُّوءَ[نمل/62].ما از عقل و عقلا راهى نيافتيم و مجبوريم به يكى از 2 راه مثلاً قدم گذاريم و متحير و مضطر از خدا استخاره و راهنمايى مى‏جوييم.ثانيا، گيرم هر دو طرف كار مساوى باشد، امّا همين كه يكى خوب آمد، انسان دلگرم و از نظر روانى چه موقعيت‏هائى است كه در اثر دلگرمى براى انسان پيدا مى‏شود.مخفى نماند مورد استخاره فقط صورت تحير است، مثل انتخاب يكى از 2 دكتر حاذق. انتخاب مورد ازدواج در صورت تعدّد و مساوى بودن به حسب ظاهر. اختلاف نظر 2 دكتر كه عمل به كدام كنيم.كسروي، صفحه 4تمام اصول دين هر كدام به ديگرى مربوط و متّصل است و هر كدام مكمّل و از شرايط ديگرى است. مثلاً:عدل مكمّل توحيد و نبوّت از مقام و شؤون الهى است. امامت مكمّل نبوّت است. معاد نتيجه بساط رسالت است.حالا اگر ما از راه لطف يا عجز مردم از تشكيل قانون براى خودشان فهميديم و گفتيم لابد بايد خدا كه ترس و لذّت وحبّ و بغض و جهل در او راه ندارد. او بايد برنامه تعيين كند و آن هم توسط پيغمبرانى كه از جنس خود ما است براي ما بفرستد. حالا:پيغمبرى به نام محمد(ص)در 23 سال با آن همه رنج‏ها، اين همه احكام، حتي براى يك مستراح رفتن، خلوت كردن با زن، مسافرت، حيوانات، ساختمان، نگاه كردن و براى تمام شؤون زندگى احكامى متين آورد و براى اجراي آن جنگ‏ها و مشكلاتي را متحمل شد، وقتى از دنيا مى‏رود هيچ جانشينى تعيين نكند. با آن وضعى كه از مردم مى‏دانستوَ إِذا رَأَوْا تِجارَةً أَوْ لَهْواً انْفَضُّوا إِلَيها[جمعه/11].آيا به هم ريختن اين همه احكام و پامال كردن اين همه رنج از خدا قبيح نيست؟ از پيغمبر(ص)قبيح نيست؟ كار خلاف عقل و عقلا نيست؟ رها كردن مردم به حال خود اگر مطلوب بود، اين همه زحمت چرا؟5. كسروي و حرم ائمهكسرويون: آيا ساختن گنبد و بارگاه شرك نيست؟جواب: اگر براى امام‏پرستى و پيغمبرپرستى يا امام‏زاده پرستى باشد چرا، اما اگر براى احترام آنها، استراحت زوّار و عبادت خدا باشد، عين خداپرستى است.مگر قبر مطهر پيغمبر گنبد ندارد. ابوحنيفه و شيخ عبدالقادر در بغداد مگر گنبد ندارند؟1 ـوَ مَنْ يعَظِّمْ شَعائِرَ اللّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ[حج/32].2 ـفي بُيوتٍ أَذِنَ اللّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يذْكرَ فيهَا اسْمُهُ يسَبِّحُ لَهُ فيها بِالْغُدُوِّ وَ الآْصالِ[نور/36].بهترين تعظيم و احترام شعاير اين است كه جايگاه عبادت او مورد رغبت من باشد (هر زمانى رغبت كردن مردم به چيزي است، ما بايد تا سرحدّ اجازه شرع مقدس به اين اطلاق تعظيم عمل كنيم).چندين حديث در تعمير قبر ائمّه(عليهم السّلام)داريم و در حديث فرمود: "تعميركننده قبر شما مثل تعميركننده بيت المقدس است و ثواب 70 حجّ غير از حجّة الاسلام دارد و تمام گناهانش بخشيده است، مثل روزى كه از مادر متولد شده و در بهشت با ما ملاقات مي كند".اشكال:حديثى را آقايان نقل مي كنند، كه قَالَ أَمِيرُ الْمُومِنِينَ(ع):أَبْعَثُك عَلَى مَا بَعَثَنِي عَلَيهِ رَسُولُ اللَّهِ (ص) لَا تَرَى قَبْراً مُشْرِفاً إِلَّا سَوَّيتَهُ وَ لَا تِمْثَالًا إِلَّا طَمَسْتَهُ[الطرائف، ج2، ص552].و اينكه قبر از 4 انگشت بلندتر نباشد، آن هم آب بريزند كه قهرا بعد از چندى با زمين مساوى شود. حالا پس چرا قبور امام‏ها بلند است و...جواب:1 ـ گيرم مخالف حديث عمل شده، آيا اين شرك است.2- حديث مربوط به خود قبر است، چه كار به صحن و سرا و گنبد دارد.3 ـ بايد بين اين حديث با روايات زيادى كه سنى و شيعه نقل كرده‏اند در استحباب تعمير قبر جمع كرد و جمع آن مخصوص اهل فن است. شما صحّاف بوده‏ايد و اهل فن اينطور جمع كرده‏اند كه حديث 4 انگشت مربوط به اول كار و وقت دفن ميت است و روايات تعمير و تعظيم مربوط به بعد از دفن است و هيچ مانعى ندارد.مثال از خودم: اگر آقايى به نوكرش بگويد مهمان كه آمد برق را روشن كن. بعدا بگويد براى مهمان فلان غذا را تهيه كن يا خلال بده، اين 2 دستور با هم تنافى ندارد. يكى براى اول وقت پذيرايى است يكى براى آخر آن.4 ـ امام فرمود:إِلَّا سَوَّيتَهُقبر را مساوى قرار بده. مراد روى آن را صاف كردن است، چون كراهت دارد روى قبر مثل پشت ماهى باشد؛ نه اينكه مراد با زمين يكسان كردن باشد و الّا مى‏فرمود:لَا تَرَى قَبْراً مُشْرِفاً إِلَّا محوتَهُ4. ناهماهنگي اعتقاد وعمل كسرويپزشك آرام نشسته، مريض كه ناچار شد خود به خود مى‏رود سراغ پزشك. به خلاف برانگيخته كه او بايد خودش دنبال مردم رود و كسى كه خود به راه مى‏افتد، براى هدايت بايد دلالت قانع‏كننده‏اى از اول داشته باشد. نمى‏تواند به مردم بگويد: (ابتدا به ساكن) آهاى مردم پيروى من بكنيد تا بعد به شما خواهم گفت، مثلاً اگر چيزى را آوردند در خانه با اصرار به شما بفروشند بايد خوبى آن خيلى روشن و ارزان باشد. به خلاف چيزى را كه شما دنبال آن به مغازه مي رويد. اگر چه مجهول يا گران باشد، مى‏خريد. پيغمبر مثالش آن است كه چيزى را با اصرار به شما القا مى‏كند؛ براى پيشرفت خود بايد قبل از القاي نمونه به شما نشان دهد نه بعدا.4 ـ بر فرض صحّت همه اينها آيا كسروى در گفتار و رفتار قدم ثابتى دارد.خودش زيارت را بت‏پرستى مي داند، ولى زنش را مى‏فرستد براي زيارت.خودش قاچاق رفتن به عتبات را بد مي داند، ولي پول و وسيله قاچاق براى زنش مى‏فرستد.خودش هم درباره اهمّيت اسلام و هم در رد اسلام كتاب مى‏نويسد.گاهى دين را امر ثابت معرفى مى‏كند و گاهى مى‏گويد: بايد دين به مقتضى زمان عوض شود.آيا اينها به گفته خود او دليل بر چيست؟كسروى در نوشته خود، 7 شرط براى برانگيخته ذكر مى‏كند:كسروي، صفحه 51 ـ مبارزه با نادانى‏ها2 ـ سخن گفتن از حقايق3 ـ در راه هوس و احساسات شخصى قدم برنداشتن.4 ـ نترسيدن و بى‏پروائى5 ـ عدول نكردن از حرف خود براى رضاى ديگران6 ـ تكان دادن عقل‏ها7 ـ آموزگار عقل‏ها بودن.امّا خودش در تمام اين شروطى كه خود گفته مردود است.در كتاب (نبرد با بى‏دينى) هر يك را ثابت كرده كه ندارد http://asery.pib.ir/195080/ http://asery.pib.ir/195080/